Tag: human-wildlife coexistence

My wild dog diary

My wild dog diary

In the ten months I spent in Biligiriranga Hills, working with Gorukana, I hardly got good opportunities to watch wild dogs. Although I was in a location surrounded by forest, most of my wild dog sightings lasted only a few seconds. Only once, I considered myself very lucky when I got to watch a pack of wild dogs along the road with the pups playing for a few minutes before they ran back to the cover of the forest. This was around my last month at Gorukana.

pups at biligiriranga hills

The pups at Biligiriranga hills (March 2011)

Many guests I interacted with at Gorukana, felt wild dogs were somehow terrifying. They did not know how amazing the wild dogs were in their hunting strategy, behavior and natural history. We would screen Wild Dog Diaries for the guests and after that, their perception about them changed greatly. Instead of associating wild dogs with something crude and nasty, it changed to admiration.

In the Anamalai hills, I had few opportunities to observe wild dogs. The landscape was very different here. A mix of tea and coffee plantations and forest fragments. Spotting wild dogs was not easy except for a few fleeting glimpses once in a few months. It was nearly a year after I began work here that I got to watch them and as a bonus got some camera trap images as well.

Camera trap-Asiatic Wild Dog

Wild dogs feeding on gaur

Until the recent past I did not have much luck with wild dogs. I would hear stories of friends who watched them hunt and I felt jealous wishing I would get to see it someday too. Only recently my luck with wild dogs seems to have changed. Last week, I witnessed something very special. On 12 September 2013, thanks to Divya’s friend who informed her about a pack of wild dogs that had cornered a young sambar deer in the water in an estate nearby. Divya, Kalyan and Jegan decided to go see the wild dogs. I had reached office at the right time and joined them as they left.

IMG_8990

Stream flowing through the coffee plantation

The wild dogs were at the far end of the stream, where it curved away into the coffee estate. We drove up to a point some distance away to watch them. One wild dog sat on a grassy patch, others were a little distance away.

 Wild Dog1_Ganesh Raghunathan_GAN3688

We backed up to the bridge to make space for a small truck to pass. It was from here that Divya spotted the sambar yearling standing in the water, alert, tail up, close to nearly vertical river bank, impossible to climb. The deer was scared, all escape routes cut off by the wall behind and the ring of wild dogs in front. The odds were against the deer today. What we had not realized till then was that we had positioned ourselves on the road watching the wild dogs, while the sambar was standing right below us.

 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan1_GAN3798

First glimpse

There was absolute silence for a while. The sambar started to stomp the water with its forefeet. Suddenly, a wild dog jumped in. The attack had begun. There was a mix of yelps, yowls and squeals from the yearling and the wild dogs. It seemed like the wild dogs were really excited.

 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan2_GAN3805 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan3_GAN3809 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan4_GAN3812

The deer tried to get away from the dog only to head towards the waiting pack with the dog in the water after it. Few more wild dogs joined in the attack, leaping in the water from the left bank.

By now, the wild dogs and the deer had moved out of sight, but we knew they were there. We could hear the deer screaming and the wild dogs whistling. Just then, we heard a loud bhauunkkk behind us. An adult sambar, probably the mother of the fawn, had emerged from the coffee bushes of the estate and was calling out in alarm. She saw us, gave out another alarm call and disappeared into the coffee from where the other sounds still emerged.Sambar_Running_Adult_Ganesh Raghunathan_GAN3822

The adult

The excited whistles continued. We knew it was all over for the yearling. We were tempted to get to a place from where we could watch it all. But we did not want to spook the wild dogs and spoil their meal. We waited for a while and then moved to a different spot from where we could watch them from a distance.

Three wild dogs were sitting, like sentries, a little distance away from the kill. They kept a sharp lookout for trouble while the rest of the family was busy feeding. The sentries took turns to feed. It seemed like there was a rule that a dog must keep watch at all times. Within minutes, the carcass was ripped apart. The whistles continued as the sentries kept vigil. The dogs took short breaks to drink water from the stream and returned to feed. By now, it had been an hour. We watched the wild dogs take pieces away and settle down a little distance away from the kill to enjoy their portion.

_GAN4049

Sentries keeping watch

Now, a group of people came by and someone spotted the wild dogs, calling out excitedly to a few children who were a little distance away. Their repeated shouts seemed to disturb the wild dogs, as the pack split up and the animals dashed away into the cover of the coffee. We could see a few individuals far away.

What made the day very special for me is the amazing opportunity to watch a wild prey and predator and that too in a place where people and the wild dogs share the same space. The hunt had occurred in a coffee plantation by the side of a road that is used extensively by heavy vehicles.

Wild dogs_relaxing_GAN4187

Relaxing some distance away

The wild dogs knew exactly when they had to leave the place to avoid being disturbed. They had dashed off in different directions and then quickly reassembled at a place where they were at peace. It was an amazing day and I was glad that I had cancelled my plan to go to Coimbatore that afternoon and stayed back to see the wild dogs.

The next morning, I set off by bike to Coimbatore. My luck had not yet faded. I saw a pack of wild dogs again! This time the pack was crossing the road at the foothills. On my way back the next day, I was hoping for another sighting, but I was out of luck. Instead, I found a jackal that lay dead by the roadside, killed by a speeding vehicle. I would have been extremely thrilled had I seen one alive. The sight of the dead jackal brought me back to the sad reality. Many animals die on the roads to speeding vehicles. I am not saying it was anybody’s fault. Still, just as a precaution, it would be great if people driving the vehicles maintained a slow speed when they are in or near a forest area. Our journey would take a bit longer otherwise in our haste the animals journey would end right there.

Jackal Road Kill_IMG_9040

Survival

Survival

After the NCF annual meet I returned to Valparai. It was the 31st of July and I was to leave for Bangalore that evening. I got a call saying that one of the herds that we have been following is out in the open and a female had given birth that morning!

Elephant herd in a tea estate

Anand (assistant) and I rushed to the see the herd, but by then, they had moved off with the new born into the coffee plantation, which is much denser in vegetation. So, we climbed a hillock to get a view of the elephants. My hands began to tremble with excitement when I saw the little calf emerge for the first time, partially hidden safely, from under the belly of its mother. Its pink eyes looked BIG compared to its body and its tiny trunk was wriggling around. The mother was a young elephant and an older one stayed by her side the entire time.

First glimpse of the new born

When the wind changed direction, the older female caught our scent. She showed her irritation by uprooting a plant and throwing some mud over herself. Then they slowly moved deeper into the coffee plantation. Since we did not want to disturb them, we did not follow them and returned to the office. I headed back to Bangalore that evening.

 Elephants relaxing in a swamp adjacent to a tea plantation

I was at the SCCS in Bangalore when I got a call that startled me. I heard that when this herd had gone to the river, the newborn had slipped and had been washed away by the strong current.

 

The fragmented landscape

To my relief, a few hours later, I heard that a few plantation workers who had seen this happen, jumped in to the river and helped it to safety on land. The Forest Department and media persons contacted us for advice on how to best handle the situation–whether to just look after it or to release it with the herd? We suggested to keep as few people as possible with the calf (to reduce trauma because of human presence & to reduce the possibility of the herd rejecting the calf due to human smell on it) to start with.

After consulting with other biologists at SCCS, we suggested the calf be fed with a mix of baby gripe water, electral & mineral water but only if it would not take long for it to be reunited with it’s family. Importantly, fresh elephant dung rubbed over the calf to mask the smell of humans. Later in the evening the calf was taken to the place where the herd was and left at some distance from the herd.

Apparently, a little later, amidst a lot of trumpeting by the herd, the mother stepped forward, went to the calf, smelt it and immediately let the calf suckle! From what I heard it seemed like the elephants were celebrating! It was really nice that the forest department and the locals took so much interest and care in wanting to rescue and re-unite the new born calf with its family.

I returned to Valparai a couple of days later and started following the herd that had split into two hoping to get a glimpse of the new born. Early next morning, the anti-poaching watchers called to inform me that there was a herd of elephants in the tea fields and they were behaving in a strange manner, looking disturbed and aggressive. We requested the tea workers who were working close by to move elsewhere and not to get too close to the elephants since they seemed already stressed by something.

Elephants stressed and huddled together with the calf on the ground

By the time I reached the site, there were only a few elephants around. A few tea bushes had been pulled out and the five elephants seemed tense. The watchers said they had heard the call of an elephant calf a little earlier. With some effort, to our horror, we saw a calf and realized that it was the same calf which had fallen into the river, now lying down motionless. The old female was trying hard for about two hours to get the calf up on its feet. Many times, the large female would walk some 100 m away, then turn around and rush back towards the calf trumpeting. Clearly, she did not want to abandon it or us to get any closer to the calf. Finally, even she gave up and started moving away. They may have moved away due to our presence as well, although we were about a 100 m away. We will never know.

 

The adult stands guard unwilling to leave the calf (on ground) behind.

Finally after all the elephants had left the place, we approached the calf. It was raining heavily and the track leading to it was very slippery. We found the calf lying at the edge of the tea bushes covered in a thick layer of slush. It seemed to be gasping for air, and its breath was sounding labored. Things did not look good.

First look of the calf

I called Divya and Sridhar (NCF colleagues) to inform them about what we had just found. The Forest Range Officer instructed his team to assist us with everything we needed as there was no resident veterinarian in Valparai. Once Divya and Sridhar arrived, we tried to administer some basic medication to help the calf gain some energy by consulting our veterinarian friends over the phone.

Medication being administered

Its body temperature was very low and we had a hard time in administering the medications. We were then required to find a shelter where we could bring up the body temperature and then help the calf as much as possible. The Bombay Burma Trading Company General Manager Mr Suresh Menon and the Manager Mr Tarun helped us in moving the calf to a near-by bus stop, a make-shift dispensary, with power, hot water, doctors and other arrangements required to nurse the calf.

After a few hours of heating up the place, feeding it little by little a mix of things as advised by the vets, holding it up to be able to breath more easily, it looked a lot more comfortable than the time when we had found it. Our hopes of its survival were raised. The forest department staff and the local people worked very hard to ensure that the calf would survive.

But by the evening, the news had got around and lots of people began to gather, both out of curiosity and concern. Crowd management was becoming tough. However, the calf also seemed to have regained some of its strength. And it was time for the next step – release.

Scouting elephants to re-unite the calf

In the mean while, our assistants had kept track of the natal herd, which, by evening had started to move towards the larger patch of forest near by. There was little time to re-unite the calf with its family. After dark, the calf was taken to the herd in a canter and set down on a path that the elephants were headed towards. Everyone left the area so as to not disrupt the movement of the elephants. We left hoping for a miracle, and hoping to see the calf reunited with his mother and herd the next morning.

 

However, it was not to be. The calf was found dead in the same spot.

 

Despite our best intentions and efforts, the calf had not pulled through. It was just 10 days old. The forest department staff were very disheartened. They had developed a special liking to this calf. They were not fully convinced of the need to try to reunite it with the herd. They felt that sending in into captivity might have probably saved his life.

We felt that the herd probably knew that the calf would not make it. They stood with the calf for as long as they could and their grief at abandoning it had been evident. We had thought that we could save it. But we were far from being able to ….. we just did not know enough – about its condition or even the basic technique of how to handle a situation like this.

We were also in a dilemma as to whether we should intervene in this play of nature or not? Do we know enough to do it – both in terms of technical expertise as well as nature? Had the mother been too young? Was the calf therefore quite weak and no so healthy? Had the earlier drowning caused some other internal damage? Aren’t deaths such as these, as long as not directly mediated by us humans (electrocution, poisoning, etc.), a natural process?

From an ethical angle, since it seemed like a natural death to us, it seemed acceptable. We felt quite strongly that a ‘graceful‘ death in the wild is better than a ‘disgraceful‘ life in a camp. Is it always only about survival? Is it not about how the life is lived? Would we even be aware of the on-goings in herds that are mostly in the forests? How many calves are born and how many even make it to adulthood? Would the elephants have managed to pull him up had the place been somewhere else where there were no people? Should we not restrain ourselves and not intervene in most cases when we find young ones abandoned or dying? Unless, we are sure that the life we are going to give it after ‘rescue’ is better than death itself. I am certain we could have addressed the situation better if there was a specialist veterinarian based out of Valparai.

But one main thing was that everyone wanted to save the calf. No one had anger or irritation against these elephants, despite the damages they sometimes do. The people are really tolerant here and we need to foster it.

A tiger’s pain

A tiger’s pain

I had seen a tiger in the wild only once. Deep inside the rainforests of Kalakad – Mundanthurai Tiger Reserve (KMTR) in the southern Western Ghats. It was a memorable sighting that I always treasure and proudly tell others about.

Before KMTR, the only memorable tiger sighting I had was at the rescue and rehabilitation center in Vandalur Zoo, Chennai. It was sometime in 1997, and I was there as a part of a study tour during my post-graduate course. The veterinarian at Vandalur said that the tiger had been captured from Valparai, as it was apparently involved in a conflict incident. Never in my dreams in those days had I thought that I would one day be working here in Valparai.

It is the 28th April 2012, and I am at Valparai. Ganesh called in the morning and said that there is a report of a tiger near human habitation and asked me to go and see it. A tiger?! We see leopards here in the Valparai plateau, but tigers are shy of humans and are usually seen only in the surrounding Anamalai Tiger Reserve. Nisarg had seen it there recently, much to our envy. From Ganesh’s description that the tiger was near some houses at Periyar Nagar and unable to move, I figured that it was not going to be a very pleasant sighting.

The story of the tiger went like this. The people of Periyar Nagar had been seeing the tiger near there for about two weeks. The local people said that it had preyed on a calf a couple of days before when I went there to see that tiger. The owner of that calf buried the carcass the next day. The hungry tiger obviously had to go for another one. People said that the next day while it was trying to capture another calf the cow attacked the tiger. The tiger was badly injured and unable to move, and so lay down in a kitchen garden in one of the houses in Periyar Nagar, and it was still lying there.

I went inside the small gate that leads to the kitchen garden. Some ten metres from where I was standing, I saw black stripes in a fading orange pelage. I never thought I would see a tiger that close. I stood there only for two minutes. Unable to bear the sight of the tiger in such a sad state in such a place, I came away immediately. Yet in abrief moment, I saw the tiger slowly raising its head. And I saw its eyes.

Sometimes you can figure out what people think and feel from their eyes, right? I still remember the way the tiger at Vandalur Zoo looked at the person standing outside the cage. It was full of anger.

Tiger from Valparai at Vandalur Zoo in 1997.
Tiger from Valparai at Vandalur Zoo in 1997.

I could not see the eyes of the tiger in the KMTR rainforest: it was just going away from us. But in the tiger lying in the kitchen garden of Periyar Nagar, I could see its eyes. I didn’t not see any anger, but there was something—something intangible that I was unable to fathom.

Unfathomable eyes Photo: Ganesh Raghunathan
Unfathomable eyes. Photo: Ganesh Raghunathan

It was lying there throughout the day waiting for the veterinarian to come here all the way from Mudumalai to tranquilize it. The plan was to treat the wounds so that the Forest Department officials can translocate it away from the human habitation. The action started as soon as he got reached. After an attempt to catch it with nets that failed because of the obstruction and vegetation, it was decided to tranquilise the animal. The veterinarian darted the tiger on its thigh but the tiger leaned back, bit the syringe and pulled it off from its body. The second dart went in and it worked: the tiger went down. In the meantime, it continued to rain heavily. Despite the rain, local people stayed to see the tiger. The local Forest Department officials and policemen did a commendable job in controlling the crowd. By not letting people near the tiger, the veterinarian and other Forest Department staff could carry out their work without any hassle. The veterinarian disclosed that it was a male tiger and estimated that it was around ten years old. It was around 7:45 p.m., when the tiger was caged and taken to the Manamboly Forest Camp, inside the Anamalai Tiger Reserve. The tiger survived overnight and was given medical attention by the veterinarian who stayed with the animal. Still, the next morning we came to know that he had passed away.

When we reached Manamboly at around 11 a.m., the Nadu Forest Department staff had already laid him on the ground. He was massive. His rasping tongue was out, eyes gone inside the socket. He had pus-covered injuries around the sharp claws, and his huge canines were worn out. He was dead, yet he looked so majestic. The veterinarian, Dr. Kalaivanan, the Manamboly Range Officer Mr. Arokiaraj Xavier and several of his staff were ready to start the post-mortem. We were waiting for the local press reporters to arrive. Once they reached, the photographic session started. The tiger was surrounded by several people who were posing for the photograph.

Memorable moment for Anti-poaching watchers especially for Murali (with gloves) and Bhuto (sitting in white shirt): Photo Ganesh Raghunathan
Memorable moment for Anti-poaching watchers especially for Murali (with gloves) and Bhuto (sitting in white shirt). Photo: Ganesh Raghunathan

Just before that photographic session Mr. Bhuto (a famous anti-poaching watcher of Manamboly Range, although sometimes people call him Bhutan as well, and we do not know how he get his name(s)), and Mr. Murali (another anti-poaching watcher) were sitting next to him and touching the tiger. Mr. Bhuto starting counting how many stripes are there in the tigers body, including the tail to tell others triumphantly that he had counted all the stripes. Mr. Murali touched the tiger’s canine and the sharp claws, his eyes wide open in amazement. It was fascinating to watch how they clearly admired the tiger.

Then came the time for the knives and scalpels. First, they rolled the tiger sideways so that the head was up. Two anti-poaching watchers were doing the job, one of whom was Murali. The veterinarian gave instructions on how and where to cut. First the rib cage was cut open and split apart, and the veterinarian examined the internal organs.

There was a surprise in store when the pericardium was opened to examine the heart of the tiger. Pierced into the heart, like little daggers, were two porcupine quills.

Porcupine quilled Tiger heart. Photo: Ganesh Raghunathan
Porcupine quilled Tiger heart. Photo: Ganesh Raghunathan

The veterinarian said the tiger had preyed on a porcupine and accidentally ingested the quills that had found its way inside the body to pierce into its heart. In the tiger’s stomach there was nothing except a half foot long thin quill. He said the tiger might have preyed on this porcupine a month ago.  The lungs had worms. The kidneys were pale and also seemed to be not functioning properly.

I remembered again the look in the eyes of this tiger when I first saw it in Periyar Nagar. It could have been pain. Sheer pain.

The poor old tiger had been suffering from multiple-organ dysfunction. It was the prey that had killed the predator; in fact, they had killed each other. But this was not how the newspapers told the story. The headlines said, ‘Tiger loses fight to cow in Valparai‘ and ‘Tiger attacked by cow dies’. What a disgrace for a tiger! A Tamil newspaper Dinamalar said that this tiger had killed more than ten cattle. With the quills pierced in his heart, how could he hunt? The cattle may have possibly hurt the tiger but definitely were not responsible for killing the tiger. I wish reporters verified the facts before they publish the news. It may be catchy to give such titles but wasn’t that a humiliation for the tiger? Besides the misinformation conveyed by the headline, there is the issue of insensitivity. Do we disgrace people after they die? That tiger must have been a dignified living being when it was alive. I do not think that it deserved such statements after its demise.

Those were the thoughts when I saw the newspapers the next day. But during the post-mortem there were some touching and humane moments. When the veterinarian was instructing the forest watchers about the post-mortem, one of the wildlife experts quipped, “if you learn these techniques it will be useful later. In case if there is another tiger death, you won’t need a Veterinarian”. Murali who was helping in collecting samples said promptly, “We do not want to see another tiger dead in this place. Already, they are dwindling in numbers”.

The post-mortem has been carried out as per the National Tiger Conservation Authority guidelines. The tiger was also required to be burned as per the guidelines. A pile of wood had been stacked, the tiger lifted and placed on the stack. It was overcast and Mr. Xavier was hurrying everyone to finish before the rain. More logs and billets were placed on top. Kerosene was sprinkled. The fire was about to be lit. Then, Bhuto came rushing and removed the logs covering the face of the tiger: there were some rituals to perform he said. He brought salt, a cup of milk, and a pack of turmeric powder. He asked three people to pour milk in the tiger’s mouth. He threw rock salt over the logs and sprinkled turmeric powder. Then he asked Mr. Xavier to light the match. Mr. Xavier said, “We should have got a garland, I forgot to do that, it never struck me”.

I am not a great fan of rituals but I returned home and took bath. Isn’t it a custom to take bath after attending any funeral?

Cremation as per the tradition. Photo: Ganesh Raghunathan
Cremation as per the tradition. Photo: Ganesh Raghunathan
சிறுத்தையும் நாமும்; யாருக்கு யார் எதிரி?

சிறுத்தையும் நாமும்; யாருக்கு யார் எதிரி?

Leopard on a tree
மரத்தின் மீதிருந்து நம்மை உற்றுநோக்கும் ஒரு அழகான சிறுத்தை (Photo Kalyan Varma)

அந்தி மாலைப்பொழுது, காயத்ரியும் அவளது தோழியும், தேயிலைத்தோட்டத்தின் வழியக கோயிலை நோக்கி நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரும் வால்பாறையிலுள்ள நடுநிலைப்பள்ளியில் படித்து 6ம் வகுப்பு படித்து வந்தனர். அம்மனுக்கு கூழ் ஊற்றுவதால் அதை வாங்கிவர இருவரையும் அவர்கள் வீட்டிலிருந்து அனுப்பிருந்தார்கள். கோயில், குடியிருப்புப்பகுதியிலிருந்து சுமார் ஒரு கீமீ தூரமிருக்கும். அப்போது நன்றாக இருட்டியிருந்தது. பேசிக்கொண்டே இருவரும் வளைந்து நெளிந்து சென்ற சாலையில் செல்கையில், திடீரென ஒரு சிறுத்தை அருகிலிருந்த தேயிலைப்புதரிலிருந்து பாய்ந்து காயத்ரியை கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கவ்வி இழுத்துச் சென்றது. காயத்ரியின் அலறல் கொஞ்ச நேரத்தில் நின்றுபோனது. சிறுத்தை காயத்ரியை இழுத்துச்சென்றதைக் கண்ட அவளது தோழி பயத்தால் கை கால் நடுங்க, பேசக்கூட முடியாமல் நின்றாள். சுமார் முக்கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு காயத்ரியின் உடலை அருகிலிருந்த ஓடையின் பக்கத்தில் கண்டெடுத்தனர்.

ஜுன்னார் – மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு கிராமம். கிருஷ்ணா அவன் வீட்டுக்கு முன்னே விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். மாலை ஏழு மணியிருக்கும். அவனது பாட்டி வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தாள். மெல்லிய காற்று வீட்டைச்சுற்றியுள்ள கரும்புத்தோட்டத்தினூடே வீசியது. சட்டென மின்வெட்டினால் எல்லா விளக்குகளும் அணைந்தது. நிலவு வெளிச்சத்தில் கிருஷ்ணா ஏதோ ஒரு உருவம் அவனை நோக்கி வருவதைக் கண்டான். பயத்தில் வேகமாக வீட்டை நோக்கி ஓட எத்தனிக்கையில் ஒரு சிறுத்தை அவனது காலை கவ்வியது. அலறல் சப்தம் கேட்ட அவனது பாட்டியும், அம்மாவும் கூக்குரலிட்டு அவனை நோக்கி ஓடிவந்தனர். சப்தம் கேட்ட அச்சிறுத்தை கிருஷ்ணாவை விட்டுவிட்டு வேகமாக விரைந்து கரும்புக்காட்டுக்குள் ஓடி மறைந்தது.

சிறுத்தைகள் மனிதர்களைத் தாக்குவதும், கொல்வதும் வால்பாறை மற்றும் ஜுன்னாரில் மட்டுமல்ல. இந்தியாவில் பல இடங்களில் இதைப்போன்ற சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. நடந்து கொண்டேயும் இருக்கிறது.

உத்தர்கண்ட் மாநிலத்தில் மட்டும் 2000த்திலிருந்து 2007 வரை சுமார் 200 க்கும் மேற்பட்டவர்கள் சிறுத்தையின் தாக்குதலுக்குள்ளாகியுள்ளதாக ஒரு ஆராய்ச்சி கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

  • இதற்கொல்லாம் காரணம் என்ன?
  • சிறுத்தைகள் காட்டைவிட்டு மனிதர்கள் வாழும் ஊருக்குள் வருவதேன்?
  • அவற்றின் எண்ணிக்கை பெருகிவிட்டதா?
  • மனிதர்கள் வாழுமிடத்தில் அவற்றிற்கு என்ன வேலை?
  • குடியிருப்புப்பகுதியில் அவை நடமாடுவது தெரிந்தால் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?
  • அவற்றை கூண்டு வைத்துப் பிடித்து வேறெங்காவது கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடுமா?

இக்கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலளிக்கும் முன் சிறுத்தைகளைப்பற்றியும் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.

சிறுத்தையின் குணாதியங்கள்

சிறுத்தைகள் கூச்ச சுபாவமுள்ள பிராணிகள். அவை பொதுவாக காட்டுப்பகுதிகளிலேயே சுற்றித்திரிந்து இரைதேடுகின்றன. மனிதர்கள் உள்ள பகுதிகளில் உலாவுவதை அவை பெரும்பாலும் தவிர்க்கின்றன.

ஒவ்வொரு சிறுத்தையும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள் சுற்றிஅலைந்து இரைதேடவும், தமது துணையை கண்டுகொள்ளவும் செய்கின்றன. இப்பரப்பு ஆண்சிறுத்தைக்கும் பெண் சிறுத்தைக்கும் வேறுபடும். இவை சுற்றித்திரியும் இடத்தின் எல்லையை தமது சிறுநீரால் குறிக்கின்றன. சிறுத்தைகள் பெரும்பாலும் தங்களது வாழிட எல்லைக்குள்ளேயே சுற்றி திரிகின்றன. ஒரு சிறுத்தை தனது வாழிட எல்லையைவிட்டு இடம்பெயர்ந்து செல்ல நேரிடின் அந்த இடத்தை வயதில் குறைந்த வேறோரு சிறுத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும்.

சிறுத்தை இந்தியா முழுவதும் பரவி காணப்படுகிறது. அடர்ந்த மழைக்காடுகளிலும், இலையுதிர் காடுகள், புதர்காடுகள், காட்டை ஒட்டிய கிராமப்புறங்களிலும், ஓரினப்பயிர்கள் மிகுந்துள்ள (காபி, தேயிலை, மற்ற விளைநிலங்கள்) இடங்களிலும் இவை சுற்றித்திரியும்.

ஆனால் காடுகள் அழிக்கப்பட்டதாலும், தொடர்ந்து அழிக்கப்பட்டு வருவதாலும் அவை வசிக்கும் இடம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

சிறுத்தையின் உணவு

சிறுத்தைகள் காட்டில் உள்ள மான்கள், காட்டுப்பன்றி, குரங்குகள் மற்றும் பறவைகளை வேட்டையாடி இரையாகக் கொள்கிறது. அவ்வப்போது, வனப்பகுதியின் அருகில் உள்ள மனிதர்கள் வசிக்குமிடங்களுக்குள் புகுந்து கால்நடைகள் மற்றும் தெரு நாயையும் இரையாகக் கொள்கிறது. இது மட்டுமல்லாமல், பூச்சிகள், எலி, தவளை முதலான சிறிய உயிரினங்களையும் உட்கொள்கிறது.

சிறுத்தையின் சில பிரதான இரை விலங்குகள்
சிறுத்தையின் சில பிரதான இரை விலங்குகள்

சில வேளைகளில் , மனிதர்களால் வீசி எறியப்படும் மாமிசக்கழிவுகளையும் (கோழி மற்றும் ஆட்டு இறைச்சிக்கடைகளிலிருந்து கழிவென வீசப்படும் கோழியின் இறக்கை, கால் தலை மற்றும் ஆட்டின் வயிற்றின் உட்பாகங்கள் முதலான), மருத்துவமனையிலிந்து தூக்கி எறியப்படும் மனித உடலின் சிறு பாகங்கள் (பிரசவத்தின் பின் கழிவென வீசப்படும் தொப்புள் கொடி முதலியவை) ஆகியவற்றையும் சிறுத்தைகள் அவ்வப்போது உட்கொள்கிறது.

இவ்வாறு பலதரப்பட்ட உணவுகளை உட்கொள்வதால் புலி, சிங்கம் போன்ற பெரிய மாமிச உண்ணிகளைப் போல பரந்த மனித இடையூறு இல்லாத காட்டுப்பகுதிகளில் மட்டுமே சிறுத்தைகள் வாழ்வதில்லை.

காடழிப்பு மற்றும் சிறுத்தைகளின் இரையை மனிதன் திருட்டு வேட்டையாடுவதால் அவற்றின் எண்ணிக்கை குறைந்து போகும்போது கால்நடைகளை பிடிக்க சிறுத்தைகள் ஊருக்குள் வருகின்றன. வேட்டையாடி தமது இரையைப் பிடிக்கமுடியாத, காயமடைந்த அல்லது மிகவும் வயது முதிர்ந்த சிறுத்தைகள் சிலவேளைகளில் மனிதர்களையும் தாக்குகின்றன.

சிறுத்தைகள் மனிதர்கள் வாழும் இடங்களில் பல காலமாகவே வாழ்ந்து வருகிறது. பெருகும் மக்கள் தொகை அதனோடு பெருகும் மனிதனின் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யும் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை, இதனால் சீரழியும் காட்டுப்பகுதி, காட்டினுள் போதிய மான், காட்டுப்பன்றி முதலான இரை உணவு இல்லாமல் போதல் ஆகிய காரணங்களினாலெயே சிறுத்தைகள் கால்நடைகளையோ, எதிர் பாராவிதமாக மனிதர்களையோ தாக்க நேரிடுகிறது. இதுவே சிறுத்தை-மனிதன் மோதலுக்கு வித்திடுகிறது.

சிறுத்தைகளை ஒரு இடத்திலிருந்து பிடித்து வேறு இடங்களில் விடுவிப்பதனால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடுமா?

மனிதர்களுக்கு ஊறுவிளைவிப்பவை எனக்கருதப்படும் சிறுத்தைகளை பொறிவைத்துப் பிடித்து வேறு இடங்களில் சென்று விடுவிப்பதால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடாது. மாறாக இது பிரச்சனையை மேலும் அதிகரிக்கும்.

இதற்கு முக்கியமாக 5 காரணங்களைக் கூறலாம்:

1. ஒரு இடத்திலிருந்து சிறுத்தையைப் பிடித்துவிட்டால் அச்சிறுத்தை உலவி வந்த பகுதியை வேறொரு சிறுத்தை (பெரும்பாலும் வயதில் குறைந்த சிறுத்தை) வந்து ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். இவ்வாறு பொறிவைத்து சிறுத்தைகளை பிடிப்பதால் அந்த இடத்தில் சிறுத்தைகளின் எண்ணிக்கை பெருகும் வாய்ப்புகள் அதிகம். உதாரணமாக மேற்கு மகாராஷ்டிராவில் ஓர் ஊரில் இவ்வறு சிறுத்தையை பொறிவைத்து பிடிக்கபட்ட பின்பும், கால்நடைகள் தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வந்தன. மேலும் தொடர்ந்து பல சிறுத்தைகள் பொறியில் சிக்கின.

2. இடம்பெயர்க்கப்பட்ட சிறுத்தை, அது விடுவிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அருகில் உள்ள ஊரிலும் சென்று கால்நடைகளையும், மனிதர்களையும் தாக்கக்கூடும்.  உதாரணமாக மகாராஷ்டிராவில் ஜுன்னார் எனும் ஊரில் பிடிக்கப்பட்டு, இரத்தினகிரி சரணாலயத்திற்கு இடம்பெயர்க்கப்பட்ட பெண் சிறுத்தை, அது விடுவிக்கப்பட்ட வனப்பகுதியின் அருகில் உள்ள ஊரிலுள்ள சிறுவனை தாக்கியது. _ அதே ஜுன்னார் வனப்பகுதியில் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பெண் சிறுத்தை சுமார் 200 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பாலுள்ள யாவல் சரணாலயத்தில் விடுவிக்கப்பட்டது. அச்சிறுத்தை தான் பிடிக்கப்பட்ட இடமான ஜுன்னார் வனப்பகுதியை நேக்கி சுமார் 90 கி.மீ பயணித்து வரும் வழியெல்லாம், மனிதர்களையும், கால்நடைகளையும் தாக்கிக்கொண்டே வந்தது. இந்த இடங்களிலிலெல்லாம் அதற்கு முன் சிறுத்தைகளால் எந்த ஒரு பிரச்சனையும் ஏற்பட்டதில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. _ ஜுன்னார் வனப்பகுதில் 2001 முதல் 2003 ஆண்டுவரை சுமார் ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் சிறுத்தைகளால் தாக்கப்பட்டனர். இந்தப் பகுதியில் இம்மூன்று ஆண்டுகளில் சுமார் 106 சிறுத்தைகள் தொடர்ந்து பிடிக்கப்பட்டன. மும்பையில் உள்ள சஞ்சய் காந்தி தேசியபூங்காவின் அருகில் அமைந்துள்ள பகுதிகளில் 2002 முதல் 2004 ஆண்டுவரை சுமார் 24 பேர் சிறுத்தைகளால் தாக்கப்பட்டனர். மேற்கு வங்கத்தின் ஒரு பகுதியில் 1990 முதல் 1997 ஆண்டுவரை சுமார் 121 பேர் தாக்கப்பட்டார்கள். குஜராத்தில் உள்ள கிர் தேசிய பூங்காவின் எல்லையை ஒட்டிய பகுதிதளில் 1990 முதல் 19999 வரை 27 மனிதர்கள் தாக்கப்பட்டனர். இந்த எல்லா இடங்களும் வனப்பகுதிக்கு அருகாமையில் அமைந்துள்ளது என்பதும், சுமார் பத்தாண்டுகளாக வேறு இடத்திலிருந்து கொண்டுவந்த சிறுத்தைகளை இவ்வனப்பகுதியில் விடுவிக்கப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் சிறுத்தை-மனிதர் மோதலைப்பற்றி பல ஆண்டுகளாக ஆரய்ச்சி செய்து கொண்டுள்ள உயிரியலாளர் வித்யா ஆத்ரேயா. இவரது ஆராய்ச்சியின் விளைவாக, சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் அதிகரிப்பதற்கும், சிறுத்தைகளை இடம்பெயரச்செய்வதற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது என அறியப்பட்டது.

3. சிறுத்தைகளை ஓரிடத்தில் பிடித்து வெகுதூரத்தில் விடுவித்தாலும் அவை தாம் பிடிக்கப்பட்ட பகுதியை நோக்கியே திரும்ப பயணிக்கும் என்பதற்கு பல சான்றுகள் உள்ளது.

4. சிறுத்தைகளை அவற்றிற்கு பழக்கப்படாத இடத்தில் விடுவிப்பதால் அவை பலவித தோல்லைகளுக்கு ஆளாகின்றன. அவை தாம் வாழ்ந்த இடத்தை நோக்கி பயணிக்கும் போது வழியில் பெரிய நீர்நிலையோ, மிகப்பரந்த வறண்ட நிலப்பகுதியோ, மனிதர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியோ இருப்பின், அவை வழிதெரியாமல் அவற்றின் பூர்வீகத்தை அடையமுடியாமல் வரும் வழியிலேயே ஏதோ ஒரு இடத்தில் தஞ்சம் புக நேரிடுகிறது. இது அப்பகுதியில் சிறுத்தை-மனிதர் மோதலுக்கு காரணமாக அமைகிறது.

5. பெரும்பாலும் சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் உள்ள இடங்களிலேயே பொறிவைத்து சிறுத்தை பிடிக்கப்படுகிறது. ஆயினும் மனிதர்களை தாக்கிய சிறுத்தைதான் அப்பொறியில் சிக்கியது என்பதற்கு எந்தவித ஆதாரமும் இருக்காது. ஒருவேளை பிடிபட்ட சிறுத்தை அதற்கு முன் கால்நடைகளையோ, மனிதர்களையோ தாக்கும் பண்பை பெற்றிருக்காவிடின், பிடிபட்டதால் ஏற்படும், மன உளைச்சல் மற்றும் காயங்களினாலும் அவை வாழ்ந்த இடத்தைவிட்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட இடங்களில் அவற்றை கொண்டு விடுவிப்பதாலும், அச்சிறுத்தை மனிதர்களையும், கால்நடைகளையும் தாக்கத்தொடங்குகிறது.

கூண்டில் சிக்கி காயமடைந்த சிறுத்தை (Photo: Kalyan Varma )
கூண்டில் சிக்கி காயமடைந்த சிறுத்தை (Photo: Kalyan Varma )

ஆக சிறுத்தைகளை இடம்பெயர்பதால் பிரச்சனையை நிரந்தரமாக தீர்க்கவே முடியாது. இவ்வாறு செய்வதால் சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் மேலும் தொடரவும், அதிகரிக்கவும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.

என்னதான் வழி?

இந்தியாவில் ஒரு நாளைக்கு நூற்றுக்கணக்கானோர் சாலை விபத்தில் பலியாகிறார்கள், விபத்துக்குள்ளாகிறார்கள், ஆண்டுக்கு சுமார் 35,000 பேர் வெறிநாய் கடித்து பலியாவதாக ஒரு குறிப்பு சொல்கிறது! ஆனால் சிறுத்தை மனிதனை எதிர் பாராவிதமாக தாக்கினாலோ, கொன்றாலோ அது மிகப்பெரிய செய்தியாக்கப்படுகிறது. உடனே சிறுத்தையை பிடிக்கும் படலமும் தொடங்கப்பட்டு விடுகிறது. மனிதர்களை மட்டுமே தொடர்ந்து குறிபார்த்து தாக்கும் சிறுத்தையை பிடிப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால் கால்நடையையோ, எதிர்பாராவிதமாக மனிதர்களைத் தாக்கும் சிறுத்தைகளை பிடிப்பதும், சிறுத்தை நடமாட்டம் இருப்பது தெரிந்த உடனேயே அதை கூண்டு வைத்துப் பிடிப்பதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் பிரச்சனைக்கு சிறுத்தை மட்டுமே காரணமாகாது. பிரச்சனை உள்ள இடத்தின் சூழலும் காரணமாக இருக்கலாம். சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் உள்ள பகுதிகளில் தெருநாய்களை ஒடுக்கியும், மாமிச மற்றும் மருத்துவ கழிவுளை உடனுக்குடன் அகற்றியும், கால்நடைகளை பாதுகாப்பான இடத்தில் வைப்பதன் மூலமாகவும், சிறுத்தைகளினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை வெகுவாக குறைக்கமுடியும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலமாகவே, இப்பிரச்சனைக்கு நீண்டகால தீர்வைக் காணமுடியும்.

இது மட்டுமல்ல, சிறுத்தைகள் நடமாடும் பகுதியில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறையும், மனநிலையும் மாற வேண்டும். சிறு குழந்தைகளை இரவு நேரங்களில் தனியே வெளியில் அனுப்புவதை தவிர்க்கவேண்டும். பெரியோர்கள் இரவில் தனியே செல்லும் போது கைவிளக்கை (டார்ச்) எடுத்துச் செல்லும் பழக்கத்தை பின்பற்ற வேண்டும். வீட்டின் அருகாமையில் புதர் மண்டிக்கிடப்பின் அவற்றை அகற்றி சுத்தப்படுத்த வேண்டும். மாமிசக் கழிவுகளை அதிக அளவில் வீட்டின் அருகாமையில் கொட்டுவதை தவிர்க்கவேண்டும். கால்நடைகள் மற்றும் கோழிகள் இருப்பின் இரவில் அவற்றை வீட்டைவிட்டு சற்று தொலைவில் பாதுகாப்பான மூடிய கொட்டகைக்குள் வைத்து அடைக்க வேண்டும். நாய், பூனை போன்ற வளர்ப்புப் பிராணிகள் வைத்திருப்பதை கூடுமானவரை தவர்க்கலாம், அப்படி இருப்பின் அவற்றை இரவில் பாதுகாப்பான இடங்களில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் சாலையைக்கடக்கும் போது இருபுறமும் பார்த்து வாகனங்கள் ஏதேனு வருகிறதா என கவனித்த பின்னரே நடக்க ஆரம்பிக்கிறோம். அது போலவே, சிறுத்தை உலவும் பகுதிகளிலும் தகுந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

உயிர்ச்சேதம் ஈடு செய்ய முடியாதது. அதிலும் சிறு குழந்தைகளாக இருப்பின் சோகம் பண்மடங்கு அதிகமாக இருக்கும். அப்போது கோபமும் அதிகமாகும், இது இயற்கையே. உடனடியாக ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்பதால், வனத்துறையினரிடம் சென்று முறையிடுகிறோம். அவர்களும் மக்களின் ஆவேசத்தின் முன்னும், உயரதிகாரிகள் மற்றும் பொதுச்சேவையில் முக்கியப்பொறுப்பு வகிப்பவர்களின் உந்துதலுக்கிணங்க கூண்டு வைத்து சிறுத்தையை பிடித்து வேறு இடத்தில் கொண்டுபோய் விடுகின்றனர். முன்பு சொன்னதுபோல் இவ்வாறு செய்வதால் இப்பிரச்சனை அதிகரிக்குமே தவிர முடிவு பெறாது.

மனித உயிர்ச்சேதம் ஒரு புறமிருக்க ஏழை விவசாயின் அல்லது கால்நடையையே வாழ்வாதாரமாகக்கொண்டவர்களின் மாட்டையோ, ஆட்டையோ சிறுத்தை கொன்றுவிடின் அவர்களின் வாழ்வு பாதிக்கப்படுகிறது. சில வேளைகளில் கொல்லப்பட்ட கால்நடை நமக்கு தென்படின் அதை பூமியில் புதைப்பதோ, அப்புறப்படுத்துவதோ கூடாது. கொல்லப்பட்ட கால்நடைஅச்சிறுத்தையின் உணவு என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.  அவ்வாறு சிறுத்தையின் உணவை தட்டிப்பறிபதால் எப்பயனும் இல்லை, இது பசியுடனிருக்கும் சிறுத்தையை மேலும் பசிகொள்ளச்செய்து வேறெங்காவது சென்று வேறு கால்நடையை தாக்கிக் கொல்லும். ஆக கொல்லப்பட்ட கால்நடையை பார்த்த இடத்திலேயே விட்டுவிடுவதே நல்லது.

சிறுத்தை இவ்வாறு மனிதர்களை தாக்கினாலோ அல்லது கொன்றாலோ உடனடியாக நாம் பழிபோடுவது வனத்துறையினரின் மேல்தான். இது கிட்டத்தட்ட நாம் வீட்டில் களவு போனால் காவல்துறை அதிகாரிகளை குற்றம்சாற்றுவதற்குச் சமம்.

இது வனத்துறை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனை மட்டும் இல்லை. பல அரசுத்துறைகள் கூட்டாக செயல்பட்டால்தான் இதற்கு நிரந்தரத்தீர்வு காணமுடியும். சிறுத்தை தாக்குதலுக்குட்பட்ட பகுதிகளில் சிறுத்தைகளின் பண்புகள், நடமாட்டம் அதன் முக்கிய இரைவிலங்குகளின் எண்ணிக்கை குறித்த ஆராய்ச்சிகள் ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும். ஒரு வேளை சிறுத்தையை பிடிக்க நேரிடின் அவற்றிற்கு காயம் ஏற்படாத வண்ணம் சிறந்த முறையில் கையாள, வனத்துறையினர், கால்நடை மற்றும் வனஉயிர் மருத்துவர்களுக்கு தகுந்த பயிற்சியளிக்கப்டவேண்டும். வெகுசன ஊடகங்கள் சிறுத்தைகளை, மக்களை கொல்ல வந்த கொடூர மிருகமாக சித்தரித்து மிகைப்படுத்தாமல்,  பிரச்சனையை உணர்ந்து பொறுப்புடன் செய்தியை வெளியிடவேண்டும். சிறுத்தைகள் நடமாடும் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கும் தகுந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவேண்டும். இயற்கை பாதுகாப்பு மற்றும் காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடும் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் இதில் பெரும்பங்கு வகிக்கவேண்டும். இவையனைத்தையும் கடைபிடித்தலே சிறுத்தை மனிதர்கள் மோதலை கட்டுப்படுத்த சிறந்த வழியாகும்.

இந்தக் கட்டுரை பூவுலகு (சுற்றுச்சூழல் இதழ்) மாத இதழில் (September 2010) வெளியானது. இக்கட்டுரையை இங்கு தரவிறக்கம் செய்துகொள்ளலாம் (PDF).