Tag: Fragmentation

My wild dog diary

My wild dog diary

In the ten months I spent in Biligiriranga Hills, working with Gorukana, I hardly got good opportunities to watch wild dogs. Although I was in a location surrounded by forest, most of my wild dog sightings lasted only a few seconds. Only once, I considered myself very lucky when I got to watch a pack of wild dogs along the road with the pups playing for a few minutes before they ran back to the cover of the forest. This was around my last month at Gorukana.

pups at biligiriranga hills

The pups at Biligiriranga hills (March 2011)

Many guests I interacted with at Gorukana, felt wild dogs were somehow terrifying. They did not know how amazing the wild dogs were in their hunting strategy, behavior and natural history. We would screen Wild Dog Diaries for the guests and after that, their perception about them changed greatly. Instead of associating wild dogs with something crude and nasty, it changed to admiration.

In the Anamalai hills, I had few opportunities to observe wild dogs. The landscape was very different here. A mix of tea and coffee plantations and forest fragments. Spotting wild dogs was not easy except for a few fleeting glimpses once in a few months. It was nearly a year after I began work here that I got to watch them and as a bonus got some camera trap images as well.

Camera trap-Asiatic Wild Dog

Wild dogs feeding on gaur

Until the recent past I did not have much luck with wild dogs. I would hear stories of friends who watched them hunt and I felt jealous wishing I would get to see it someday too. Only recently my luck with wild dogs seems to have changed. Last week, I witnessed something very special. On 12 September 2013, thanks to Divya’s friend who informed her about a pack of wild dogs that had cornered a young sambar deer in the water in an estate nearby. Divya, Kalyan and Jegan decided to go see the wild dogs. I had reached office at the right time and joined them as they left.


Stream flowing through the coffee plantation

The wild dogs were at the far end of the stream, where it curved away into the coffee estate. We drove up to a point some distance away to watch them. One wild dog sat on a grassy patch, others were a little distance away.

 Wild Dog1_Ganesh Raghunathan_GAN3688

We backed up to the bridge to make space for a small truck to pass. It was from here that Divya spotted the sambar yearling standing in the water, alert, tail up, close to nearly vertical river bank, impossible to climb. The deer was scared, all escape routes cut off by the wall behind and the ring of wild dogs in front. The odds were against the deer today. What we had not realized till then was that we had positioned ourselves on the road watching the wild dogs, while the sambar was standing right below us.

 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan1_GAN3798

First glimpse

There was absolute silence for a while. The sambar started to stomp the water with its forefeet. Suddenly, a wild dog jumped in. The attack had begun. There was a mix of yelps, yowls and squeals from the yearling and the wild dogs. It seemed like the wild dogs were really excited.

 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan2_GAN3805 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan3_GAN3809 Wild Dog_Sambar deer_ Ganesh Raghunathan4_GAN3812

The deer tried to get away from the dog only to head towards the waiting pack with the dog in the water after it. Few more wild dogs joined in the attack, leaping in the water from the left bank.

By now, the wild dogs and the deer had moved out of sight, but we knew they were there. We could hear the deer screaming and the wild dogs whistling. Just then, we heard a loud bhauunkkk behind us. An adult sambar, probably the mother of the fawn, had emerged from the coffee bushes of the estate and was calling out in alarm. She saw us, gave out another alarm call and disappeared into the coffee from where the other sounds still emerged.Sambar_Running_Adult_Ganesh Raghunathan_GAN3822

The adult

The excited whistles continued. We knew it was all over for the yearling. We were tempted to get to a place from where we could watch it all. But we did not want to spook the wild dogs and spoil their meal. We waited for a while and then moved to a different spot from where we could watch them from a distance.

Three wild dogs were sitting, like sentries, a little distance away from the kill. They kept a sharp lookout for trouble while the rest of the family was busy feeding. The sentries took turns to feed. It seemed like there was a rule that a dog must keep watch at all times. Within minutes, the carcass was ripped apart. The whistles continued as the sentries kept vigil. The dogs took short breaks to drink water from the stream and returned to feed. By now, it had been an hour. We watched the wild dogs take pieces away and settle down a little distance away from the kill to enjoy their portion.


Sentries keeping watch

Now, a group of people came by and someone spotted the wild dogs, calling out excitedly to a few children who were a little distance away. Their repeated shouts seemed to disturb the wild dogs, as the pack split up and the animals dashed away into the cover of the coffee. We could see a few individuals far away.

What made the day very special for me is the amazing opportunity to watch a wild prey and predator and that too in a place where people and the wild dogs share the same space. The hunt had occurred in a coffee plantation by the side of a road that is used extensively by heavy vehicles.

Wild dogs_relaxing_GAN4187

Relaxing some distance away

The wild dogs knew exactly when they had to leave the place to avoid being disturbed. They had dashed off in different directions and then quickly reassembled at a place where they were at peace. It was an amazing day and I was glad that I had cancelled my plan to go to Coimbatore that afternoon and stayed back to see the wild dogs.

The next morning, I set off by bike to Coimbatore. My luck had not yet faded. I saw a pack of wild dogs again! This time the pack was crossing the road at the foothills. On my way back the next day, I was hoping for another sighting, but I was out of luck. Instead, I found a jackal that lay dead by the roadside, killed by a speeding vehicle. I would have been extremely thrilled had I seen one alive. The sight of the dead jackal brought me back to the sad reality. Many animals die on the roads to speeding vehicles. I am not saying it was anybody’s fault. Still, just as a precaution, it would be great if people driving the vehicles maintained a slow speed when they are in or near a forest area. Our journey would take a bit longer otherwise in our haste the animals journey would end right there.

Jackal Road Kill_IMG_9040

The last gibbon

The last gibbon

Guest post by Kashmira Kakati

When you hear a gibbon call, time stands still and flies past. When that ‘song’ tumbles around the forest mists, it is hard to tell which is the call and which, the echo. It comes from the deep jungles of aeons ago, and hearing it is like having an ear to infinity, a bit like looking at the stars.

A wild female hoolock gibbon up in the rainforest canopy (Photo: A Christy Williams)

In my dreams, the sound of the rainforest always comes to me in this, the call of the gibbon. If there was a sound that had to stand for everything truly wild and free, this would be it. It is also a love song. We now know a lot about our sub-continent’s only ape, the hoolock gibbon—found only in northeast India, south of the Brahmaputra, and the adjoining forests of Bangladesh and Myanmar. There are so few left that they count, regrettably, among the world’s top 25 most endangered primates. We know that they are among the few mammals that pair monogamously, often for life; that they give birth every two years or so and the young live with their parents for almost 8 years, learning the ropes of survival in the high canopy of the rain forest. There is no other animal as agile or gracile as the gibbon in that lofty world. We know that each gibbon family defends a small territory, not by violence, but by singing! We also know that they eat a lot of different kinds of forest fruit, but that they need some leaf as well. Then, there is a lot more that we do not know.

Six kilometers from Margherita in Upper Assam is a Singpho village called Inthong or the village of a “thousand houses”. In the 1960s though, Inthong didn’t actually have a thousand houses. It was just a settlement of 10-20 households surrounded by forests, and what seemed like hundreds of howling gibbons. The young Singpho men even tracked tigers in these forests.

We had driven out to Inthong from my camp at Digboi—not to sample its unique, organically grown phalap or Singpho tea—but to see a half-wild, half-pet hoolock gibbon called Kolia, the Black One. She may be nearly 30 years old. Kolia’s guardian is a gentleman by the name of Bhupeshwar Ningda. From the verandah of his traditional Singpho chang-ghar, Ningda calls out to Kolia. In a trice, out of the betelnut tree, swinging hand over hand on the rafters and rope-walking on the railing, comes Kolia. We are thrilled. In so many years of studying gibbons, this is only the second time I am within touching distance of one. (The first time was when a sudden monsoon shower sent me scurrying for shelter under a tangle of lianas beneath a stately hollong tree in the Borajan forest. The wild female I was following apparently had the same idea. Hearing a noise just above my head, I looked up at the same time she looked down at me. My heart missed several beats. I looked away, and so did she. I don’t know how long we sat there behind that liana curtain, within 3 feet of each other. It may have been minutes, it felt like enchanted hours. Until, as abruptly as it had started, the rain stopped, and we resumed our roles as the observer and the subject.)

Kolia, the last gibbon (Photo: Kashmira Kakati)

Kolia. Ningda remembers the day—but is not sure of the year—when his dog caught the young gibbon as she scrambled along his garden fence behind her parents. Ningda rushed to her rescue and handed her back to her mother. He named her Kolia, because she had the jet black coat of young gibbons. What a surprise he must have had then, when about 8-10 years later, she started turning golden as female gibbons do when approaching adulthood. It was too late to change her name and he still believes, erroneously, that she is male—but that is not important to the plot. Anyway, to continue the strange story, Ningda says that after the dog incident, the gibbon family started staying in the patch of forest around his homestead more often. They were among two or three groups of gibbons that lived there.

This forest patch, formerly part of the Upper Dehing Reserve Forest (East Block), was separated from it when the Powai Bongaon (Forest Village) was set down in that area around 1960. In just over two decades most of the gibbons would disappear, in a familiar but unacknowledged sequence of circumstances that took place all across northeast India. The official term is forest fragmentation—when forests become progressively smaller and isolated from one another by the hand of man. The effective term is death sentence—for the isolated forest, and everything in it, as the incredibly complex system that is a living forest breaks down and ceases to function.

Intricate and complex, the rainforests are now threatened by fragmentation and disturbance (Photo: A. Christy Williams)

By 1995, Kolia had lost both her parents and she was the last gibbon left in the Inthong forest patch. Ningda started putting out bananas for the lonely orphan. She started approaching the house closer than she ever had, seemingly for the bananas, but possibly just for the company of another living being. I’ve seen wild sub-adult gibbons exhibit separation anxieties, lasting months, when the time comes to leave the family and strike out on their own until they find a partner. It has been 14 years this year that Kolia has not seen another of her own species. Her social contact is with Ningda and his large family. She takes food from their hands, and she will groom their heads. She often holds the mirror on the verandah and peers intently into it, trying to touch that familiar animal on the other side. Maybe she understands it is just a reflection. I hope the high intelligence of her species fails her and that she doesn’t understand.

Mostly, she is safe. But sometimes, school boys pelt her with stones. One time, poachers shot at her, taking off a finger. And another time a man approached Ningda, offering him money for Kolia’s heart, which he said he’d grind into good medicine. Such is the nature of the human beast.

When she hooted, we laughed, amused. But it was a song without any context. In the wild, from up on high, she would have been singing a duet with her mate once in the late morning. She would have been singing to celebrate her ‘married’ status, to guard her territory for her family. At Inthong, Kolia would launch into crazed hoots every time someone prompted her. As everyone laughed at the antics of the funny ‘monkey’, I suddenly recognized that she was demented. It was there in her eyes, and from that slightly open, down-turned mouth. I have watched wild gibbon eyes for hours on end, for months together. They are curious, intelligent eyes. Or playful, indulgent eyes. Sometimes they can be angry or annoyed or fearful eyes; and sometimes just sleepy, lazy eyes. They shine. They used to first warily, then calmly, directly, watch me back. But Kolia’s brown eyes were empty. Her eyes wouldn’t meet mine. Inside them were two bottomless pools holding all the loneliness of the world, all the burden of being alive when everyone you knew and loved, or could love, has gone.

On the drive out, a tremendous April cloudburst surged down the car windows and brought to me an old memory of a story. It was called the ‘The Fog Horn’, by Ray Bradbury. It told of an ancient sea monster that emerges from the bottom of the sea, answering the call of a lighthouse’s fog horn on a cold, misty night; clutching desperately to a shred of hope that another of its kind was finally calling to it. As it approaches, the frightened keeper switches off the foghorn. The monster is first confused by the silence, then enraged by it. In the anguish and fury of a hope lost forever, it cries out and lashes at the lighthouse, destroying the unbearable untruth. Bradbury sends it back to the depths of the sea, never to be seen again, to wait another million years for the merciful death that would release it from its intolerable existence. Kolia has all the gentleness of her species, none of the fury of the monster. But her call is the lonely monster’s call is the echo of the foghorn blowing:

…whoever hears it will weep in their souls,

whoever hears it will know the sadness of eternity…

Note: Hoolock gibbon populations continue to decline across its range, leaving many Kolias calling hopefully, hopelessly, from the tattered, disappearing patches that were once their soaring, vine-tangled forest abodes. In the worst of these forest fragments, they no longer call.

The pigeon’s passengers

The pigeon’s passengers

There is a modesty in their conquest of mountains. From the heights, they commandeer vistas of rugged mountains covered in forest or countryside dotted with great trees. From tall trees on high ridges, they scan the landscape, their heads turning on long and graceful necks. They have scaled peaks, even surpassed them. Yet, they speak only in soft and hushed tones that resonate among stately trees. For the imperial pigeons are a dignified lot, keeping the company of great trees.

Down in the valley, the pigeon’s voice throbs through dense rainforest: a deep hu, hoo-uk, hoo-uk, repeated after long pauses, like the hoots of an owl. In the dawn chorus of birdsong, it sounds like a sedate basso profundo trying to slow the tempo of barbets and calm the errant flutes and violins of babblers and thrushes. The calling pigeon, in a flock with others, is in a low symplocos tree whose branches shine with dark green leaves and purple-blue fruit. They are busy picking and swallowing the ripe fruits, each with fleshy pulp around a single stony seed.

These large birds, neatly plumaged in formal greys and pastel browns, are Mountain Imperial Pigeons—a species found in the rainforests of the Western Ghats and the Himalaya in India.

Mountain Imperial Pigeon (Ducula badia) in a rainforest in north-east India. (Photo: Ramki Sreenivasan/Conservation India)
Mountain Imperial Pigeon (Ducula badia) in a rainforest in north-east India. (Photo: Ramki Sreenivasan/Conservation India)

In more open forests and on grand banyan and other fig trees along the roads through the countryside, one can see their cousins, the Green Imperial Pigeons shaded in more verdant sheen.

Green Imperial Pigeon (Ducula aenea) on a fruiting fig tree. (Photo: Ramki Sreenivasan/Conservation India)
Green Imperial Pigeon (Ducula aenea) on a fruiting fig tree. (Photo: Ramki Sreenivasan/Conservation India)

As a group, the imperial pigeons have a penchant for fruit that necessitates roaming wide areas in search of food. Weeks may pass in a patch of forest with no sign of pigeons, but when the wild fruits ripen, the nomadic flocks descend from distant sites and the forest resonates with their calls again.

The transporter

Like other birds such as hornbills and barbets in these forests, imperial pigeons eat fruits ranging from small berries to large drupes, including wild nutmegs and laurels and elaeocarps (rudraksh). Yet, the pigeon’s bill is small and delicate in comparison with the hornbill’s horny casque or the barbet’s stout beak, which seem more suited to handling large fruits with big stony seeds. The imperial pigeon’s solution to this problem is a cleverly articulated lower beak and extensible gape and gullet that can stretch to swallow the entire fruit and seed.

Lured by the package of pulpy richness in fruit, the pigeon then becomes a transporter of seed. Many seeds are dropped in the vicinity of the mother tree itself, scattered around with seeds from rotting fruit fallen on the earth below. The concentrated stockpile of seeds below elaeocarp and nutmeg trees are attacked by rodents and beetles, leaving little hope for survival and germination. But when the pigeon takes wing, some seeds go with the pigeon as passengers on a vital journey, travelling metres to miles into the surrounding landscape. Voided eventually by the pigeon, the dispersed seeds have an altogether greater prospect of escape from gnawing rat and boring beetle and—when directly or fortuitously dropped onto a suitable spot—of germination. By carrying and literally dropping off their passengers where some establish as seedlings and grow into trees, the pigeons become both current consumers and future producers of fruit.

Still, it is the quiet achievement of the trees that seems more impressive. Rooted to a spot, the trees have enticed the pigeons to move their seeds for them. Deep in the forest, one discovers a seedling where no trees of that kind stand nearby, bringing a rare pleasure like an unexpected meeting with an old friend. The pigeons are plied with fruit and played by the trees. The modest conquest of the mountains by the pigeons is trumped by the subtler conquest of the pigeons by the immobile trees.

Peril of extinction

In speaking of the pigeon’s passengers, one recalls with misgiving the fate of Passenger Pigeons. The Passenger Pigeon was once found in astounding abundance across North America in flocks numbering tens of millions—flocks so huge that their migratory flights would darken the skies for days on end. Yet, even this species was exterminated by unmitigated slaughter under the guns of hunters and by the collection—during their enormous nesting congregations—of chicks (squabs) by the truck-load. Within a few decades, the great flocks and society of Passenger Pigeons were decimated in vast landscapes transformed by axe and plough, plunder and profiteering. By 1914, the species—at the time perhaps one of the most abundant land bird species in the world—had been reduced to a single captive female. The last known Passenger Pigeon, Martha, died in Cincinnati Zoo in September 1914, closing the page on another wonderful species, in another sorry chapter of human history on Earth.

Our pigeons are more fortunate, but in many areas they, too, are dying a slow death. Some fall to the bullets of hunters who take strange pride in their dubious sport or skill. Some roam large areas of once-continuous rainforest, which now have only scattered fragments. The mountain imperial pigeons are still seen winging across in powerful flight from one remnant to another, over monoculture plantations and stagnant reservoirs. Their forays are getting longer, and their journeys often end fruitless. Our countryside, too, is becoming bereft of their green cousins, as grand banyans and other fruit trees vanish along our widening roads, and diverse forests of native trees are replaced by miserable Australian acacias and eucalyptus, if they are replaced at all. As their homes are whittled away, the hornbills, barbets, and other pigeons vanish silently. With them vanish subtle splendours and prospects of regeneration. On the roads, the vehicles speed along on their wheels of progress, carrying passengers of a different kind, barely aware of the majesty and opportunity for renewal left behind.

From the valley, the imperial pigeons take wing and—in a minute—fly high and swift over the mountain to distant rainforest. There, sometime in the future, new seedlings will perhaps still emerge in a silent testimony. A testimony that one can forever fly high and strong if one only consumes what one also regenerates in perpetuity.

This article appeared in The Hindu Sunday Magazine on 6 May 2012, and in the In School edition on 9 May 2012.

ஒரு மழைக்காட்டு விதையின் பயணம்

ஒரு மழைக்காட்டு விதையின் பயணம்

காட்டுப்பாதையெங்கும் சிதறி கிடங்கின்றன விதைகள். கிருஷ்ணா மெல்லக் குனிந்து அவற்றை எடுத்து தான் கொண்டுவந்த பையில் சேகரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். கிருஷ்ணாவிற்குத் தெரியும் இவை சாதாரண விதைகள் அல்ல என்று. இனி வரும் காலங்களில் வளர்ந்து பெரிய மரமாகி சிங்கவால் குரங்கிற்கும், பலவிதமான பழம் உண்ணும் பறவைகளுக்கு உணவளிக்கும், பெரிய இருவாசியும் (Great Hornbill),  பறக்கும் அணிலுக்கும், மலையணிலுக்கும் கூடமைக்க இடம் கொடுக்கும், யானைகூட்டத்திற்கு நிழலளிக்கும்…

விதைகள் சேகரிப்பு

சாலையோரத்தில் இருந்த ஒரு காட்டுக்கொடியில் பழம் பழுத்திருந்தது. அதன் கீழே அப்பழத்தின் விதையைக் கொண்ட எச்சம் சாய்ந்து கிடந்த மரத்தின் மீது கிருஷ்ணா பார்த்தான். அந்த எச்சத்தைப் பார்த்த உடனே அது பழுப்பு மரநாயினுடையது என்பதை அவன் கண்டுகொண்டான். அக்காட்டுக்கொடியின் (Liana) தண்டு மென்மையானது அல்ல, அது ஒரு சிறிய மரத்தின் அளவிலும், மிக உறுதியானதாகவும் இருந்தது. இவை காட்டுமரங்களின் மேல் பின்னிப்பினைந்து பழுப்பு மரநாயும், சிங்கவால் குரங்குகளும் தரையின் கீழ் இறங்காமலேயே இக்கொடிகளைப் பற்றி மரம் விட்டு மரம் செல்ல உதவிசெய்யும். அதற்கு கைமாறாக இவ்விலங்குகள் இக்காட்டுகொடியின் பழத்தை உண்டு தமது எச்சத்தின் வழியாக அவற்றின் விதையை வெவ்வேறு இடங்களுக்கு பரப்பும்.

கிருஷ்ணா அந்த காட்டுக்கொடியின் விதையையும், பலவிதமான மரவிதைகளையும் ஒரு பையின் சேகரித்து அருகில் இருந்த நாற்றுப்பண்ணைக்கு வந்தான். சேகரித்த விதைகளை ஒவ்வொன்றாக மண் நிரம்பிய பைகளில் நட்டு வைத்தான். ஏற்கனவே நட்டு வைத்த பலவிதமான மரவிதைகளில் சில முளைவிட ஆரம்பித்திருந்தன. மூன்று வருடத்திற்குமுன் நடப்பட்ட விதைகள் கிட்டத்தட்ட 2-3 அடி உயரத்திற்கு வளர்ந்திருந்தது. இம்மர நாற்றுகளெல்லாம் சாதாரணமானவை அல்ல. இவையனைத்தும் பல்லுயிர்த்தன்மைக்குப் பெயர்போன மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைத்தொடரில் இருப்பவை. நாற்றுப்பண்ணை இருக்குமிடம் வால்பாறை.

மழைக்காட்டுத் தாவரங்களைக் கொண்ட நாற்றுப்பண்ணை

பத்து வருடங்களுக்கு முன் செயலார்வம் மிக்க, காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியாளர் குழு ஒன்று மழைகாட்டு மீளமைப்புத்திட்டத்தை இங்கு ஆரம்பித்தது. திவ்யா முத்தப்பா, சங்கர் ராமன், ஆனந்த குமார் முதலியோர் அப்பகுதியின் பூர்வீகக் குடியினரான காடர்களில் உதவியுடன் 2000ம் ஆண்டு வால்பாறையில் இத்திட்டத்தைத் தொடங்கினர். இவர்களின் ஒரே குறிக்கோள் இப்பகுதியிலுள்ள சீரழிந்த நிலையிலுள்ள மழைக்காட்டுத்தீவுகளை அம்மண்ணுக்குச் சொந்தமான மரங்களை நட்டு மீளமைப்பதுதான் (Rainforest Restoration).

அது என்ன மழைக்காட்டுத்தீவு? அதற்கு முதலில் மழைக்காடுகளைப்பற்றியும் (Tropical rainforest)அவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் பற்றி அறிந்திருக்க வேண்டும்.

அதிக மழையும், சூடான தட்பவெப்பமும், உயரமான மரங்களும் கொண்ட பூமத்தியரேகைப்பகுதியில் காணப்படும் காட்டுப்பகுதியே மழைக்காடுகளாகும். மழைக்காடுகள் ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, ஆஸ்திரேலியா, மத்திய மற்றும் தென் அமெரிக்கப்பகுதிகளில் பரவியுள்ளது. மழைக்காடு பல்லுயிரியத்தில் மிகச்சிறந்தது. இப்பூமியின் பரப்பளவில் 2%கும் குறைவாகவே இருந்தாலும் இவ்வுலகின் 50%கும் மேற்பட்ட தாவரங்களையும் விலங்குகளையும் தனதே கொண்டுள்ளது. உலகில் வேறெங்கும் வசிக்காத உயிரினங்கள் பலவற்றை (ஓரிட வாழிவிகள் – Endemics) இம்மழைக்காடுகளில் காணலாம்.

பூமத்திய ரேகைக்கு அருகாமையில் அமைந்துள்ளதால் அதிக சூரிய ஒளியைப் பெற்று தாவரங்கள் ஒளிச்சேர்க்கையினால் இவ்வொளியைச் சக்தியாக மாற்றுகின்றன. தாவரங்களில் சேமிக்கப்பட்ட அபரிமிதமான இச்சக்தியே மழைக்காட்டிலுள்ள விலங்குகளுக்கு உணவாக அமைகிறது. அதிக உணவு இருப்பதால் அதிக விலங்குகளும் மழைக்காடுகளில் வாழ்கின்றன. இப்புவியின் உயிர்ச்சூழக்கு மழைக்காடுகளின் சேவை மிகவும் அத்தியாவசியமானது. ஏனெனில் மழைக்காடுகள் பலவிதமான தாவரங்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் உறைவிடமாகிறது, உலகின் தட்பவெப்பநிலையை நிலைநிறுத்துகிறது, வெள்ளம், வறட்சி மற்றும் மண்ணரிப்பிலிருந்து பாதுகாக்கிறது, பலவித மூலிகைகள் மற்றும் உணவிற்கு மூலாதாரமாக இருக்கிறது.

இப்புவிக்கும், மனிதகுலத்திற்கும் தேவையான இப்படிப்பட்ட மழைக்காடுகள் உலகில் எல்லா பகுதிகளிலும் சகட்டுமேனிக்கு அழிக்கப்பட்டன, தொடர்ந்து அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்தியாவில் இவ்விதமான மழைக்காடுகள் அடர்ந்து இருப்பது மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளிலும், அஸ்ஸாம், அருனாசல பிரதேசம் போன்ற வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் தான். மழைக்காடுகளைப் பற்றி மேலும் கீழ்கண்ட உரலியில் அறியலாம்


மழைக்காடுகள் மிகுந்திருந்த மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியில் தேயிலை, காப்பி போன்ற ஓரினப்பயிர்த்தோட்டங்களுக்காகவும், நீர்மின் திட்டங்களுக்காகவும், வெட்டுமரத்தொழிலுக்காகவும் கடந்த சில நூற்றாண்டுகளாக வெகுவாக திருத்தப்பட்டன. இதனால் மழைக்காடுகள் பல இடங்களில் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டு, தொடர்பற்று துண்டுதுண்டாகிப்போனது. இப்படிப்பட்ட இடங்களில் ஒன்றுதான் மேற்குத்தொடர்ச்சிமலையிலுள்ள ஆனைமலைப் பகுதியில் இருக்கும்  வால்பாறை. இங்கு கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை பச்சைப்பசேலென தேயிலைத்தொட்டங்களைக் காணலாம். காப்பி, தேயிலை, ஏலம், யூக்கலிப்டஸ் போன்ற ஓரினத்தாவரத் தோட்டங்களின் நடுவே இவை பயிரிடத்தகுதியில்லாத இடங்களில் இன்னும் திருத்தி அமைக்கப்படாத மழைக்காடுகள் சிறியதும் பெரியதுமாக ஆங்காங்கே தீவுகளைப்போல காட்சியளிக்கும். இவையே மழைக்காட்டுத்தீவுகள் (Rainforest fragment), இங்குள்ள மக்கள் இவற்றை துண்டுச்சோலை என்றழைக்கின்றனர்.

அணையும், தேயிலைத் தோட்டமும் சூழ, மத்தியில் அமைந்திருக்கும் (இளம்பச்சை எல்லைக்கோட்டுக்குள்) மழைக்காட்டுத்தீவு. இதில் வாழும் பல உயிரினங்கள் வாழ்நாள் முழுதும் இத்துண்டுச்சோலையை விட்டு வேறெங்கும் இடம்பெயர முடியாது.

இத்துண்டுச்சோலைகள் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. ஏனெனில் வால்பாறையைச்சுற்றிலும் ஆனைமலை புலிகள் காப்பகம், பரம்பிகுளம் புலிகள் காப்பகம், வாழச்சால் வனப்பகுதி, எரவிகுளம் தேசிய பூங்கா, சின்னார் சரணாலயம் போன்ற தொடர்ந்த பரந்து விரிந்த பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகள் அமைந்துள்ளன. இதனால் சுற்றிலும் வனத்தைக் கொண்ட வால்பாறை பகுதியிலும் பலவிதமான அரிய, அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் விலங்குகளையும், தாவரங்களையும் பார்க்க முடியும். இந்த உயிரினங்களுக்கெல்லாம் புகலிடமாக இத்துண்டுச்சோலைகள் உள்ளன. ஆகவே இந்தச் சிறிய வனப்பகுதிகளை பாதுகாப்பது இன்றியமையாதது. ஆனால் மக்கள்தொகை பெருக்கத்தால் வனச்செல்வங்கள் நாளுக்கு நாள் அருகிவரும் நிலையில் இந்த துண்டுச்சோலைகளும் அதிலிள்ள உயிரினங்களும் கூட அபாயநிலையில் உள்ளன. திருட்டு வேட்டை, வீட்டு உபயோகத்திற்காக மரங்களை வெட்டுதல், களைகள் பெருகி காட்டிலுள்ள தாவரங்களை வளரவிடாமல் தடுத்தல், ஓரினப்பயிர்களுக்காக இச்சிறிய காடுகளையும் கூடத் திருத்தி அமைத்தல், இத்துண்டுச்சோலைகளின் உள்ளேயும் ஓரமாகவும் செல்லும் சாலைகளை விரிவுபடுத்து போன்ற காரணங்களினால் இத்துண்டுச்சோலைகளும் இதில் வாழும் உயிரின்ங்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைந்து வருகின்றன.

வால்பாறை மனித-விலங்கு மோதலுக்குப் பெயர் போன இடம். யானைத்திரள் மக்கள் குடியிருப்புகளின் அருகில் வருவதும், மதிய உணவுக்கூடங்களிலும், ரேஷன் கடைகளிலும் வைத்திருக்கும் அரிசி, பருப்பு மூட்டைகளை உட்கொள்வதும், சிறுத்தைகள் மனிதர்களைத் தாக்குவது போன்ற விபத்தும் அவ்வப்போது இங்கு நிகழும். வால்பாறைப் பகுதியிலுள்ள துண்டுச்சோலைகள் இல்லையெனில் இவ்வகையான மோதல்கள் பன்மடங்காகப் பெருகும் வாய்ப்புள்ளதால் இப்பகுதிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியது மிகவும் அவசியம். ஆகவே அரசுசாரா நிறுவனமான இயற்கை காப்பு கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் இப்பகுதியிலுள்ள தனியார் தேயிலை மற்றும் காப்பித் தோட்ட உறிமையாளர்களான பாரி அக்ரோ, டாடா காப்பி, பாம்பே பர்மா டிரேடிங் கார்பரேஷன், ஹிந்துஸ்தான் லீவர் (தற்போதைய உரிமையாளர் – வுட் பிரையர் குரூப்) முதலிய நிறுவன அதிகாரிகளிடம் அவர்களுடைய இடங்களிலுள்ள துண்டுச்சோலைகளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்து சிதைந்துவரும் இம்மழைக்காட்டுத்தீவுகளை மீளமைக்க அனுமதி பெற்றனர்.

இந்த மழைக்காட்டு மீளமைப்புத் திட்டம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. ஏனெனில் காட்டுயிர் பாதுகாப்பும், ஆராய்ச்சியும் பொதுவாக அரசுக்குச் சொந்தமான பாதுகாக்கப்பட்ட இடங்களில் தான் நடக்கும். ஆனால் வால்பாறை பகுதி தனியாருக்குச் செந்தமான மேலே குறிப்பிட்ட பல நிறுவனங்களுக்குச் சொந்தமானவை. இந்நிலங்களிலேயே இத்துண்டுச்சோலைகள் அமைந்துள்ளன. இந்த மீளமைப்புப் பணியில் உதவ காட்டுயிரியலாளர்கள், ஆனைமலைப்பகுதியின் பூர்வீகக்குடியினரான காடர்களை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளனர். பல தனியார் நிறுவனங்களும், காட்டுயிரியலாளர்களும், உள்ளூர் மக்களும் இணைந்து பல்லுயிர் பாதுகாப்பிற்காக கூட்டு முயற்சி செய்வதாலேயே இத்திட்டம் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

அனுமதியும் இடமும் கிடைத்தாகிவிட்டது. அடுத்த கட்டமாக 800-1300 மீ உயரத்திலிருக்கும் மழைக்காட்டுப்பகுதியில் தென்படும் மரங்களின் பட்டியலை மீளமைப்புக் குழுவினர் தயார் செய்து, சாலையோரங்களில் விழுந்து கிடக்கும் அம்மரங்களின் விதைகளைச் சேகரித்து நாற்றுப்பண்ணையில் வைத்து வளர்க்க ஆரம்பித்தனர். விதைகள் முளைவிடுவதும் வேறு இடத்தில் கொண்டு சென்று நடுவதற்கான முதிர்ச்சியை அடைவது மரத்திற்கு மரம் மாறுபடும். சில மரவகைகள் முளைவிடுவதற்கே பல மாதங்கள் ஆகும். மழைக்காட்டு மர விதைகளை தினமும் தண்ணிர் ஊற்றி, இயற்கை உரமிட்டு பூச்சிகளிடமிருந்தும், கொறிக்கும் எலிகளிடமிருந்தும் காப்பாற்றி பிள்ளைகள் போல வளர்க்கப்படுகிறது. பாதுகாப்பாகவும், மிகுந்த கவனத்துடனும் வளர்க்கப்பட்ட இந்நாற்றுகள் 3-4 ஆண்டுகள் கழித்து தென்மேற்குப்பருவ மழைக்காலங்களில்தான் பண்ணையை விட்டு  துண்டுச்சோலைகளில் கொண்டு சென்று நடப்படுகின்றன. கொட்டும் மழையில், மலைச்சரிவுகளில், அட்டைகள் இரத்தம் உறிய குழி தோண்டி, அக்குழியில் சிறிது இயற்கை உரமிட்டு, உறைகளில் அடைபட்டிருந்த வேர்களைக்கொண்ட மழைக்காட்டு மர நாற்று அது இருக்க வேண்டிய இடத்திற்கு கொண்டு சேர்க்கிறார்கள் இம்மீளமைப்புக் குழுவினர்.

மழைக்காட்டு நாற்று நடும் நடும் Dr. ஆனந்தகுமார்.

நம் ஊர்களில் நடக்கும் மரம் நடும் விழாக்களில் சம்பிரதாயத்திற்கு நினைத்த இடத்தில் ஒரு மரத்தை நட்டுவிட்டு போட்டோவிற்கு போஸ் கொடுத்துவிட்டு அதன்பின் அதை திரும்பிக்கூட பார்க்கமாட்டோம். ஆனால் இது அப்படியல்ல. எந்த இடத்தில் எவ்வகையான மரங்களை நடுவது என்பது முன்பே தீர்மானிக்கப்படுகிறது (மலையின் உயரத்திற்கு ஏற்றாற்போல் அவ்வுயரத்திலிருக்கும் தாவர வகையும் மாறுபடும்). நடுவதற்கு முன் அவ்விடங்களில் களைச்செடிகள் அகற்றப்படுகின்றன. துண்டுச்சோலை அதிகமாக சிதைக்கப்பட்டிருந்தால் அதற்குத் தகுந்தவாறு அதன் ஓரங்களில் வெட்டவெளியில் வளரும் மரவகைகளும், மூடிய விதானத்தினுள்ளே நிழலின் கீழ் வளரும் மரங்களும் நடப்படுகிறது. நட்டுவைக்கப்படும் ஒவ்வொரு நாற்றிலும் அடையாளத்திற்காக பளிச்சென்று தெரியும் நிறத்தில் சிறிய பிளாஸ்டிக் பட்டைகள் கட்டிவைக்கப்படுகின்றன. இதை வைத்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் நடப்பட்ட மொத்த நாற்றுகளில் எத்தனை உயிர்பிழைக்கின்றன எப்பது கணக்கிடப்படுகிறது. நாற்றுகளை நட்டபின் அவ்வப்போது இடத்திற்குத் தகுந்தாற் போல் அப்பகுதியில் வளரும் களைகள் அப்புறப்படுத்தப்படுகின்றன. இது நட்டுவைக்கப்பட்ட மழைக்காட்டு நாற்று வளர ஏதுசெய்கிறது. ஓரளவிற்கு இந்நாற்றுகள் வளர்ந்தபின் அவற்றின் நிழலுக்கடியில் களைகள் வளராது.

கடந்த 12 ஆண்டுகளாக வால்பாறைப் பகுதியில் மொத்தம் சுமார் 50 ஹெக்டேர் பரப்பில் கிட்டத்தட்ட 50,000 ஆயிரம் நாற்றுகள் நடப்பட்டுள்ளன. இவையணைத்தும் ஒரே வகையானவை அல்ல. மழைக்காட்டில் வளரும் மரங்கள், பெருங்கொடிகள், பிரம்பு என சுமார் 150 வகையான தாவரங்களை சிதைந்துபோன மழைக்காட்டுத் துண்டுச்சோலையிலும், காப்பித்தோட்டங்களுக்கு நிழல் மரமாகவும் நடப்பட்டுள்ளன. வனத்திலுள்ள ஒரு மரத்தை வெட்டிச்சாய்க்க எத்தனை மணிநேரங்கள் ஆகும்? 50 ஹெக்டேர் பரப்புள்ள வனத்தை அழிக்க எவ்வளவு நாளாகும்?  ஆனால் ஒரு விதையை முளைக்க வைத்து வளர்த்து ஆளாக்கி அதனிடத்தில் கொண்டு சேர்த்து, கவனமாக பராமரித்து பாதுகாத்த பின் அம்மரம் அடைந்த உயரம் எவ்வளவு தெரியுமா? சுமார் 10 லிருந்து 15 மீட்டர். இதற்கு 12 ஆண்டுகள் பிடிக்கிறது!

மீளமைக்கப்பட்ட ஒரு மழைக்காட்டுப் பகுதி.
மழைக்காட்டு நாற்றுகளை நடும் முன்னும் (இடது) மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் (வலது).

ஒரு மழைக்காட்டு மர விதை முளைத்து, துளிர் விட்டு, நாற்றாகி, மரமாக உயர்ந்து வளர்வதற்குள் பல விதமான இன்னல்களை சந்திக்க நேரிடுகின்றது. வறட்சியிலிருந்தும், நாம் காட்டுக்குள் கொண்டு செல்லும் ஆடு, மாடுகளிடமிருந்தும், அங்கு வாழும் தாவர உண்ணிகளிடமிருந்தும், சூரிய ஒளிக்காக, நீருக்காக அதனைச்சுற்றியுள்ள தாவரங்களிடமிருந்தும், களைச்செடிகளிடமிருந்தும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மரவெட்டியின் கோடாலியிடமிருந்தும் தப்பிக்க வேண்டும்.

கிருஷ்ணாவும், இயற்கை பாதுகாப்பு நிறுவனத்தின் மழைக்காட்டு மீளமைப்புத் திட்டக் குழுவினரும், இந்த மழைக்காட்டு மரங்களின் நெடுந்தூரப் பயணத்தை தொடங்கி மட்டுமே வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். எந்த ஒரு பயணத்திற்கும் முக்கியமானது நாம் எடுத்து வைக்கும் முதல் படிதானே. சேர வேண்டிய இடத்தை அடைந்துவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையில்தானே பயணத்தைத் தொடங்குகிறோம். அதைப்போலவே இவர்களும், தாம் நட்டுவைக்கும் இம்மரங்கள் தழைத்து, பிற்காலத்தில் வானை முட்டும் அளவிற்கு நெடுந்துயர்ந்து, இங்கு திரியும் பெரிய இருவாசிகளுக்கும், பழுப்பு மரநாய்களுக்கும் பழங்களை அளித்து இவை இம்மரங்களின் விதைகளைப் பல்வேறு இடங்களுக்குப் பரப்பி காட்டினைச் செழிக்கச்செய்யும் என நம்புகிறார்கள். நம்பிக்கைத்தானே வாழ்க்கையே!

11th March 2012 அன்று தினமணி நாளிதழின் “கொண்டாட்டம்” ஞாயிறு இணைப்பில் வெளியான கட்டுரை இது. அக்கட்டுரைக்கான உரலி இதோ:


மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையின் மழைக்காடுகளை மீளமைக்கும் வழிமுறைகளை விளக்கும் ஒரு சிறு நூலை இங்கு காணலாம் (PDF).

மேலும் விவரங்களுக்கு, இயற்கை காப்புக் கழகத்தின் (NCF) மழைகாட்டு மீளமைப்புத் திட்டதினை விளக்கும் இணையத்தளத்தினைக் ( http://www.ncf-india.org/restoration/) காணவும்.

மழைக்காட்டு மீளமைப்புத் திட்டத்தினைப் பற்றிய குறும்படத்தை இங்கே காணலாம்.


Bridging the canopy gaps

Bridging the canopy gaps

On a fateful morning in June 2008, four lion-tailed macaques (LTM) including a pregnant female were found dead on the road.

A lion-tailed macaque killed on the road (Photo: Kalyan Varma).
Post-mortem of the pregnant LTM revealed this fetus (Photo: Kalyan Varma).

Within a month, yet another individual was a casualty on the same stretch of the road.

And another death on the highway (Photo: NCF).

There may have been multiple reasons for this sudden and unprecedented tragedy hitting a population of a 100-odd endangered macaques found in Puthuthottam, a rainforest fragment adjoining Valparai town in the Anamalai hills. With a push to attract tourists, the Highways Department has been widening the road and consequently the canopy gap has become wider. This is an obstacle for arboreal mammals and they now have to come down to the ground to cross the road. There has been a sharp increase in the number of tourists and the noiseless cars speeding down the 3 km road through the fragment. And, of course, because of the seemingly well-intentioned feeding of the macaques by people, the monkeys have become bolder and frequently hang out by the roadside.

The LTM are now forced to cross on the ground at risk from fast-moving vehicles on the widened road that lacks any speed breakers (Photo: NCF).
The LTM are now forced to cross on the ground at risk from fast-moving vehicles on the widened road that lacks any speed breakers (Photo: NCF).

Since it seemed that all these reasons were beyond our control, we decided to make some efforts to prevent future deaths. As a first step to tackle this problem, we employed an LTM watcher, Joseph, to keep an eye on the monkeys and the tourists. Soon, we had to employ one more watcher, Dharmaraj, as the 3 km long road passing through this fragment was too much to be patrolled by a single person. Together, their job was to ensure that the monkeys crossed the road as quickly as possible, that tourists were made aware of the monkeys when they were on the road and requested to drive slowly as well as not feed them. Jegan and Dina also conducted ‘LTM – watch’ programmes to build awareness and garner support of school children to protect these endangered monkeys.

LTM watch: Valparai students hold an awareness placard exhorting vehicles to go slow (Photo: NCF).
LTM watch: Valparai students hold an awareness placard exhorting vehicles to go slow (Photo: NCF).

The deaths of the monkeys had occurred despite the efforts of the Forest Department to put up half a dozen bamboo bridges from tree to tree across the road. This was acting on the advice of Dr Mewa Singh of the University of Mysore, and choosing locations identified by Anand and his team, based on their knowledge of the frequent crossing points over the road. These bamboo bridges, although useful, need to be renewed at least annually.

One LTM crosses on the bamboo bridge even as another looks for a crossing over tree branches in the background (Photo: NCF).

Even now, the roads are being widened and the canopy gap is widening, even as more and faster vehicles ply on the road. Speed breakers would really help reduce the risk of accidents both for people as well as monkeys and other mammals on these hill roads. Meanwhile, we needed a good solution to facilitate the crossing over the road by monkeys. In May 2010, during a visit to Borneo, we saw tarpaulin/canvas strips being used to build canopy bridges for the apes and other monkeys to cross the River Kinabatangan. We thought it would be a good idea to use such canopy bridges here, too. Although we believe that engineering solutions will not provide long-term redressal to ecological problems such as fragmentation and roadkills, it seemed the best option at the moment. At least these would last longer than the bamboo bridges.

With the help of our friends Kalyan Varma and Ganesh Ragunathan, we procured lengths of used fire hoses from Bangalore, as these seemed more durable, with rubber-lining inside and a canvas outside layer. We wove them into a bridge and replaced the decaying and breaking poles of bamboo that otherwise formed the bridges in two locations. They were installed on the trees across the road with the help of two of our field assistants, who are the best tree climbers and honey collectors—Ganesan from Erumaparai and Dinesh from Nedunkundru. We have had a long association with Ganesan since 1993 and Dinesh has been with us since 2000.

Installing the canopy bridge: Ganesan on the tree, with Dinesh (left) and Joseph (right) helping below.
Installing the canopy bridge: Ganesan on the tree, with Dinesh (left) and Joseph (right) helping below (Photo: Nisarg Prakash).

Within a day, we were gratified to see the monkeys comfortably negotiating these bridges to safely cross the road overhead.

A lion-tailed macaque crosses the road on the new canopy bridge.
A lion-tailed macaque crosses the road on the new canopy bridge (Photo: Kalyan Varma).

Although engineering solutions are not what we hope to have for all conservation problems, we will have to live with these for now. Hopefully, not too far into the future, the Highways and Forest Departments and the people visiting these areas will find it aesthetically pleasing to have large, native trees lining these roads, with branches overlapping over the road that double-up as natural canopy walkways for the monkeys and other arboreal mammals like giant squirrels and brown palm civets.

This post is a means to thank all those who have helped and are helping (particularly Ramki Sreenivasan, Cornelia Bertsch, Kalyan Varma, Ganesh Raghunathan, other friends, and the Forest Department) to keep these monkeys safe and as akin to their truly wild kin.