Category: Research

Fungus among us: New booklet on fungi in the Anamalai hills

Fungus among us: New booklet on fungi in the Anamalai hills

The rainforest of the Anamalai hills in the Western Ghats provide ideal conditions for the occurrence of a wide diversity of remarkable fungi. Over the last few years, we have tried to document with photographs many of these fungi, trying to identify the species and learn more about their ecology. Over 27,000 species of fungi are known from India, and the Western Ghats is home to hundreds of species, with many more undoubtedly awaiting discovery. In an effort to stimulate interest in the fascinating fungi of the Anamalai hills, we have pulled together photographs and information into a new, beautifully-designed, and richly illustrated 56-page booklet:

Fungus Among Us: An Exploration of Fungi in the Anamalai Hills
by Ranjini Murali, P. Jeganathan, T. R. Shankar Raman, & Divya Mudappa
Nature Conservation Foundation, Mysore (2012).

Download from here: PDF (3 MB)

This booklet presents a brief introduction to the rich diversity of fungi in the Anamalai hills, which we hope will encourage naturalists to observe this fascinating group in the field. Introductory sections outline fungal anatomy, reproduction and dispersal, and interesting facts and present a brief guide to field identification. The text of this publication is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0. Copyright for images remain with the respective photographers.

The fungi are grouped according to their macroscopic features as: cap and stem fungi, jelly fungi, coral and club fungi, shelf and bracket fungi, and other fungi. It was the observation of one such fungus, a purple-coloured clavaroid fungus (see the top-left photo on the right-side page in the spread below) that piqued our curiosity further and stimulated us to work towards bringing out this booklet.

The booklet took us nearly two years to put together. Here are a couple of other gorgeous page spreads from the booklet…


The fungi are identified only to Genus level, with photographs and brief accounts presented of 38 genera of fungi. A number of people helped in identification of the fungi (see below). The authors accept the responsibility for any errors that remain and would appreciate comments, corrections, and suggestions. Please send these to:


We are grateful to Kalyan Varma and Pavithra Sankaran for helping design this book and for their valuable suggestions. The booklet was published with support from the M. M. Muthiah Research Foundation, Chennai, and the Nature Conservation Foundation, Mysore. We are extremely grateful to Dr. N. Parthasarathy, Dr. Vadivelu Kumaresan, Dr. Gunasekaran Senthil Arasu, Dr. James Lindsey, Ms. Tanya Balcar, Mr. Robert Stewart, and the members of the mushroom expert forum for help with identification of the various genera. We would especially like to thank Dr. Tom May from Royal Botanic Gardens Melbourne for taking the time and trouble to give us detailed comments that helped improve this booklet. We thank Atul Joshi for bringing the bioluminescent fungi to our attention. We also thank all the photographers for their generous contributions (photo credits on page 56).

The booklet was printed at TrailBlazer Printers and Publishers, Bangalore on Natural Evolution paper.


Tinker, tailor, soldier, spy: a personal decade from 9/11

Tinker, tailor, soldier, spy: a personal decade from 9/11

Ten years. A decade to the day since Sridhar stood in front of a room full of people defending, if that is the word, his doctoral thesis. On the other side of the planet, in another hemisphere like a parallel world, four airplanes filled with deadly purpose would take to the air. They would bring down buildings—facade and edifice—marking a charged moment in history like a bee-stung blister on the warp of time.

The twin towers on 11 September 2001 (Courtesy: Wikipedia)
The twin towers on 11 September 2001 (Courtesy: Wikipedia)

Shorn of a veneer of power and safety, the Western world would begin to look at places and people, with new eyes.

God created war so that Americans would learn geography.
~ Mark Twain

In The Sense of an Ending, a haunting, poignant little novel with brilliantly portrayed characters, Julian Barnes looks at history and consequence in an impeccable storyline where every word tells. The narration draws you inward and outward, time flowing like a river and like the Severn Bore, the tidal surge heading upstream. Barnes draws you into thinking about the nature of memory and the narrative of history. Reading the book is like taking a ferry down a magic river: you step in, you go with the flow watching the breaking bow wave and the destination ahead, only to arrive at the end and see the fading, shimmering wake, as if for the first time, in revelation.

Someone once said that his favourite times in history were when things were collapsing, because that meant something new was being born. Does this make any sense if we apply it to our individual lives?
~ Julian Barnes, The Sense of an Ending

What is a defining moment in our lives? Is it real, in a cartesian sense, that its location is fixed, like a tree standing in a savanna or a great peak rising above its range? Or is it like a leaf that falls on the unsullied surface of a stream, giving a temporary purchase to the eye to follow its course, from an arbitrary beginning when it touches the water, to an undefined end where the swash has tossed it among windrows of wrack?

Success in defending a doctoral thesis and the degree and prefix that it confers is sometimes taken to be such a moment. You have presented your research in a scientific, clear, logical, objective manner. You have masked your interest with disinterest, inspiration with interpretation. Your peers and sages have frowned or questioned, nodded in agreement or in boredom, have smiled, snickered, paused in thought, in wonder, even. In the end, you are marked as having crossed an invisible threshold and admitted as a hallowed legatee of academe. And thus the leaf drops on the stream to bob and wind with other leaves, drifting with the current and slewing of its own shape, finding its course.

It is an arbitrary course and can take an arbitrary name. To loosely thread a story of a decade, a title borrowed from a John le Carré novel, Tinker Tailor Soldier Spy, will do nicely, but set in reverse.


If a spy is taken to be an observer, a sourcer of information, meant to analyse and report factually on what is sourced and observed, doing this in a sort of self-effacing manner, remaining detached, possibly hidden, inconspicuous, then perhaps field biologists are spies, too. So, in 2001, several years of field research in deep rainforest had led the two of us to our doctoral degrees.

In the rainforests ...
In the rainforests of Kalakad - Mundanthurai ... (Photo by P. Jeganathan, 7 March 1999)

Even as thousands of men, armed to the teeth, went warring at the fall of buildings, we went, too, armed with little more than a prefix and binoculars to add a few bricks on a wall of learning. In the rainforests of the Western Ghats, we had studied birds (Sridhar) and civets and other small carnivorous mammals (Divya) and we knew that our theses were both of limited-enough scope to leave space for much more. Then, along with Anand and many student recruits, we studied plants and hornbills, civets and elephants, pattern and process, creatures large and small. We kept on, as events of vastly greater import unfolded in the Middle East, between India and Pakistan, and elsewhere.

Is it really worth while to spend our time, the time which escapes us so swiftly, this stuff of life, as Montaigne calls it, in gleaning facts of indifferent moment and highly contestable utility? Is it not childish to enquire so minutely into an insect’s actions? Too many interests of a graver kind hold us in their grasp to leave us any leisure for these amusements. That is how the harsh experience of age impels us to speak; that is how I should conclude, as I bring my investigations to a close, if I did not perceive, amid the chaos of my observations, a few gleams of light toughing the loftiest problems which we are privileged to discuss. … These questions are and always will be the despair of every cultivated mind, even though the inanity of our efforts to solve them urges us to cast them into the limbo of the unknowable.
~Jean-Henri Fabre, The Mason Wasps

Out in the Anamalai hills, we plodded on, exploring forest fragments and plantations of tea, eucalyptus, coffee, and cardamom. We began to see more clearly the wounds in the landscape, newer cuts and older scar-tissue, and tried to report these faithfully, while also beginning to understand and explore the possibilities of healing.

Rainforests of yore, tea estates of today
Rainforests of yore, tea estates of today


And as the wars raged in the world, we soldiered on, too. There were forest fragments to protect, lying in private lands outside designated protected areas. These lay in an ecological hinterland, a paradoxical one, which one sees with fresh eyes leaving remote rainforests behind and entering an apparently human domain.

Elements of the landscape: tea, shola, eucalyptus, colonies...
Elements of the landscape: tea, shola, eucalyptus, colonies...

Amidst a landscape of a hundred thousand people were troops of lion-tailed macaques, great flocks of hornbills and pigeons, butterflies and babblers, elephants, deer, fungi, mosses, incredible insects… there was life, everywhere.

Indian Scimitar-Babbler, a bird that uses plantations and forest (Photo: Kalyan Varma)
Indian Scimitar-Babbler, a bird that uses plantations and forest (Photo: Kalyan Varma)

Forgotten amidst the bustle of humanity, these fragments and the wildlife seemed at the time to need soldiers, not so much as protectors, but more as champions who could direct more appreciative eyes towards their conservation.

War must be, while we defend our lives against a destroyer who would devour all; but I do not love the bright sword for its sharpness, nor the arrow for its swiftness, nor the warrior for his glory. I love only that which they defend.”
~ J. R. R. Tolkien, The Two Towers

There were great trees to save from girdling and felling—one feels compelled to rise to the defense of what is loved or valued.

Wild nutmeg (Myristica dactyloides) tree, food of hornbills, girdled and cut in a forest fragment
Wild nutmeg (Myristica dactyloides) tree, food of hornbills, girdled and cut in a forest fragment

There were fences to erect to keep away some kinds of animals and some kinds of people—one feels a need to fight abuse of land, unjust exploitation of nature.

Good fences make good neighbours, or is it the other way around?
Good fences make good neighbours, or is it the other way around? (Photo: S. U. Saravanakumar)

Fence or defence, felling or fight, the arena is one of conflict and the space is defined by dimensions of possession, protection, and punishment. It is a cold and brutal and lonely space.

What difference does it make to the dead, the orphans and the homeless, whether the mad destruction is wrought under the name of totalitarianism or in the holy name of liberty or democracy?
~ Mahatma Gandhi

The possession of land creates owners, not stewards, protection builds walls between people and nature, and punishment singes the psyche, provokes retaliation and resentment. Wars seldom work: they beget wars, they create refugees.


The question then arose: how do we relink the chasms that had opened, between fragmented forests, between forests and plantations, between people and nature? What bridges need to be built to stitch together an ecologically viable landscape?

Before I built a wall I’d ask to know
What I was walling in or walling out,
And to whom I was like to give offence.
Something there is that doesn’t love a wall,
That wants it down…
~ Robert Frost, Mending Wall

The plantations, our research revealed, were not barren lands for conservation. A graded intensity of production where agriculture becomes industry is matched by a gradation in the diversity of life. Plantations could act as refuges for many species, when they hold habitats such as forest and grassland remnants or use native trees of the region as shade for their crops.

A lion-tailed macaque scans from the canopy of a native tree in a coffee estate
A lion-tailed macaque scans from the canopy of a native tree in a coffee estate

Plantations can also act as corridors for the movement of larger species such as elephants and hornbills. With land-use insensitive to ecology, elephants and leopards come into conflict with people, causing loss of life or damage to property, and rivers and streams turn to swamps, water becoming a scarce resource even in areas of highest rainfall.

Downstream of a eucalyptus plantation, a river becomes a swamp through tea
Downstream of a eucalyptus plantation, a river becomes a swamp through tea

Perhaps, the planters could be influenced to take a larger landscape perspective, a larger span of time than an annual balance sheet. Perhaps the Forest Department could be brought to appreciate landscapes outside protected areas and collaborate with private owners. Perhaps local communities could begin to appreciate and marvel at what has always been around them, but subtly hidden. Perhaps companies would begin to not merely exercise their rights as owners of land, but act on responsibilities as stewards of landscapes. Perhaps they would respond not merely to demands of company shareholders, but to concerns of community stakeholders. Perhaps they would expand their bottom-line of profit to include people and planet. Perhaps we would, by working with all of them, come to understand them and our own place in the scheme of things.

The work to build such bridges, tailor relationships, and stitch broken connections, is cut out for all takers. For us, it is a work in progress.


How do we restore our lost connections, recover degraded habitats? Can an ecosystem as complex and beautiful as a rainforest, once degraded or destroyed, ever recover? Given a relationship between people and landscapes gone awry, will conflict from loss of life and damage to property brought on by species such as elephants and leopards ever transform to coexistence? Tantalising hints and observations during our studies indicated: possibly. The first step, was to keep all the pieces: people, wildlife, forests, plantations, rivers.

To keep every cog and wheel is the first precaution of intelligent tinkering.
~ Aldo Leopold, A Sand County Almanac

Our efforts at restoring degraded rainforests, at promoting the use of native shade trees and better land-use in plantations, at understanding conflicts and fostering coexistence through targeted efforts, and restoring a more harmonious relationship between people and nature, thus began with these ideals. This, too, is a work in progress. Our strength has been in our students, our field assistants, and a few solid supporters; it is not an easy thing to take for granted and our gratitude goes to them. Still, running a decade-long program and a long-term field station has its tough moments, its difficult experiences. If our students and supporters have come to see at least partly through our eyes like we have learned within our ability to see with theirs, perhaps that is reward enough.

With slow, halting progress, sudden slip-slides of regress, we inch forward. Every year, in drenching monsoons, as we plant rainforest saplings in degraded sites, a feeling is palpable. This is a stick-in-the-mud form of conservation.

Anand practising 'stick-in-the-mud' conservation
Anand practising 'stick-in-the-mud' conservation

As the saplings grow into spindly stems, and some into robust treelets, as canopies spread and rainforest birds grace the shrubbery, as leopards sharpen their claws on the bark of trees planted by us within the eventful decade, we watch and wonder at nature resurgent, at rainforest revenant.

Fragment in Injipara, before and three years after restoration
Fragment in Injipara, before and three years after restoration

All of a decade ago, in the chapter of conclusions to Sridhar’s thesis, he began by quoting Tennyson.

I am a part of all that I have met;
Yet all experience is an arch wherethro’
Gleams that untravelled world, whose margin fades
For ever and for ever when I move.
~Alfred, Lord Tennyson, Ulysses

We now see that one can cherish these words looking not just ahead and outwards, but introspectively and into the past. We look back at our shimmering wake, already fading, trying to see and share with others the possibilities of newer courses.

Where do we go from here? We are not sure. TIme will carry us ahead, and yet, there is a longing to be back. Back in those rainforests where the journey began, in the heart of Kalakad-Mundanthurai. In a field station surrounded by rainforests and rivers, remote from people and the chattels of city life, without electricity or internet, to days before phones became mobiles, when letters were written by hand, when one could sit and gaze at mountains with meaning.

Where we lived for three years...
Where we lived for three years...

So, like The Scientist in the Coldplay album we yearn, with a pang, to ‘go back to the start’. To the start, yes, but surely not for another PhD! For renewing our vision perhaps, for but a drop of that elusive potion called inspiration. As in restoration here in the Anamalai hills, perhaps there is some hope for that, still.

Sometimes, hope, like trees, needs planting, too.


Bats and batgirls

Bats and batgirls

Naan paer Claire. Naan vowvall araichee… I am Claire. I research bats.

It has a confessional ring to it, to my ears, every time I say it; and I do sometimes get looked at as though I’m insane as I try to explain why I try to study these animals that many people consider ‘useless’ and rather sinister, that can fly, live at night, and find their way in the dark better than most of us can in daylight. But to quote Hunter S. Thompson, ‘If you’re going to be crazy, you have to get paid for it or else you’re going to be locked up.’ The challenges and rewards of studying these elusive animals keeps me committed to wildlife rather than simply committed, and pays me to travel to boot. I consider that quite a bargain. I’d also like to try and share with you my ever-growing fascination with bats, and why I want to understand their world. Also, I’ll include cute bats photos of species we’ve caught in Valparai; all together now, awwwwwww!

Rhinolophus lepidus
Rhinolophus lepidus

In their defence, bats aren’t ‘useless’ at all; even if you accept the premise that we should only study species that benefit people (which I don’t), they do many useful tasks under the cover of darkness. In fact, they were recently voted the world’s fourth most useful natural group (after bees, fungi and protozoa) in a public debate at the Zoological Society of London. (The merits of determining an animal’s usefulness by public debate can be criticised elsewhere, but here they supported my point!) Bats can eat up to 3000 insects a night, including mosquitos and midges – a good thing, I think anyone who’s spent a lot of time doing fieldwork will agree – and in many places they have been found to eat crop pests as well, benefiting US agriculture to the tune of at least $3.7 billion a year. Even the tropical fruit bats, so often persecuted for eating fruit in orchards, play their roles; pollinating and dispersing the seeds of rainforest species, helping to keep these vital ecosystems intact. And as for the bats that everyone asks about – the vampire bats that evoke ruined castles, caped intruders and pale-skinned damsels in distress – well, there are a whopping three species that drink blood (out of about 1,200 bat species worldwide) and they all live in Latin America, where some feed on cattle, some on birds and goats and some on any sleeping mammals; so in India, the only bloodsuckers you need to worry about are the leeches!

And you do have to worry about the leeches - never go out in holey socks!
And you do have to worry about the leeches - never go out in holey socks!

As I have learnt more about bats during the first few months of my PhD, I have been amazed by their behaviour, and their unique place in the natural kingdom. There are over 1200 species of bats, and more are being discovered all the time, making them the second most speciose mammal group after rodents. They are, however not closely related to rodents at all; in fact, bats are considered evolutionarily far closer to carnivores, ungulates and cetaceans, although there is still some debate on their evolutionary past. They are the only mammals that can fly, and insectivorous bats echolocate to navigate in the dark and find their prey, making high frequency calls and listening for the echoes that bounce back. Certain species can navigate so precisely that they can pluck a spider from its web without getting tangled. Sometimes, people with good hearing can hear their low frequency social calls; if we could hear their high frequency calls, they would sound as loud as a fire engine’s siren! It is these calls that researchers record with bat detectors. A recent experiment showed that bats even manage to spread culture through calls, with naïve bats quickly learning to associate novel frog calls with food as they heard their neighbours hunting and eating in response to these calls (and presumably ‘ooohing’ and ‘aaahing’), even when the call was from a frog they wouldn’t ever eat. (Frog lovers; no frogs were killed in this study. Read about it in the links at the end of this blog!)

Megaderma spasma
Megaderma spasma

Bats can live for well over twenty years, and my colleague Emma’s work in the UK has shown that in one species at least it is not until they are 4 years old that 100% of the cohort are breeding (think about what that means for any population decline). Mothers produce one pup at a time, generally only one or two a year depending on climate, feeding them on their milk; some species fly around with the baby attached to them, while others leave the babies in a group while they go to feed, and then return and identify their own pup out of potentially thousands of others. They have complex social lives, interacting with many other bats in the roost; vampire bats live so closely together that a full bat will feed one that has returned hungry from a night’s hunt, knowing that should it return hungry one day its roost mates will feed it in return. This is a very rare case of true reciprocal altruism to non-kin in the animal kingdom – although it appears it only occurs between females.

Miniopterus schreibersii
Miniopterus schreibersii

Bats live in trees, caves, tunnels, mines, house roofs and even make tents from palm fronds. Some Lophostoma bats live in termite mounds, possibly sending chemical signals that induce the termites not to attack them; the precise mechanism is still unknown. They feed on a range of foods from fruit and nectar to arthropods, frogs, fish and sometimes other bats, and some even take mineral supplements; a research team recently found that some fruit bats in Ecuador lick mineral clays to counteract the toxins found in energy rich unripe fruits.

juvenile Rousettus leschenaultii
Juvenile Rousettus leschenaultii

We have so much more to learn about these fascinating creatures, but we may be running out of time. In addition to threats from habitat destruction, hunting for food, medicine and fun, being killed by air pressure changes around wind turbines and the disturbance of mines and caves, an even more sinister shadow is spreading. Like Colony Collapse Disorder in bees, and Chytridomycosis in amphimbians, a killer disease is threatening bat populations across the USA and possibly the world. White Nose Syndrome (WNS) has up to 97% mortality rate in some bat roosts, and has so far killed at least a million bats – a huge number considering that this disease was first documented in 2006. This disease leaves suffering bats with characteristic white fungal growths on their face, and they usually die soon after developing these symptoms. This is puzzling as most fungal infections do not kill their host. So far researchers have discovered that bats found dead from the disease tend to be in very poor condition, often found dead outside the roosts that they use to hibernate in for the cold Northern Hemisphere winters as if they had gone to search for food, so one theory is that the fungus irritates the bats and wakes them from hibernation causing them to fly around and use energy when food is scarce. The bats’ immune systems may be weaker when they are hibernating, allowing the fungus to take hold; or an as yet unidentified disease may be knocking out the immune system and killing the bat, with the fungus opportunistically taking hold.

Myotis horsfieldii
Myotis horsfieldii

Whatever the cause, White Nose Syndrome is being taken very seriously in the USA where it has emerged. The problem is how to tackle it. While in lab conditions simple fungicides such as Athlete’s foot powders seem to kill the fungus, the treatments can kill bats and possibly other cave life. So far, people are trying not to spread the disease further by thorough disinfection when entering and leaving caves, and many caves are closed to the public; but some bat species migrate hundreds of kilometres, so can potentially spread it across huge distances themselves. It has now been found in 14 American states and 2 Canadian provinces, and even – possibly – in Europe. Researchers in Europe have found bats that exhibited the characteristic white nose and tested positive for the fungus Geomyces destructans, the same fungus found in the North American bats, but appeared otherwise healthy. This has lead to the hope that European bats may be less susceptible to the disease, or have a lower mortality rate. Because the mortality rate is serious; if the current mortality rates hold, then America’s most common bat species will be extinct in the eastern US in twenty years, a terrible loss for America, and for the world.

Rhinolophus rouxii
Rhinolophus rouxii


Fortunately, WNS is unlikely to spread through much of India as the fungus prefers temperatures below 20°C and spreads through roosts where bats are hibernating against the cold. In the meantime, we aim to find out a little about what species the Western Ghats supports, their social lives, habitat requirements, genetics and calls, and how any parasite borne diseases spread through these populations. I also hope in coming years to assess their ‘usefulness’ in terms of eating coffee pests.

In our pursuit of these wonderful little animals, we’ve faced many and diverse challenges. We’ve had nights with no bats. We’ve had to climb down rope ladders to get to the bats, and waded through thigh high water full of bat dropping, weeds and no doubt horrible parasites to position the harp traps (sorry Occupational Health and Safety!). We’ve run away from elephants, and stood with our hearts in our mouths as Anand, our incomparable field assistant, shooed away huge male gaur as if they were naughty goats. We’ve fallen in innumerable rivers, got hideously muddy and had our legs mauled by leeches. We’ve sat at a roost while Rhinolophus rouxii flew up to our harp traps and wheeled away at the last minute, and sworn in frustration as even those that fell in to the bags managed somehow to fly back out again, refusing to sit and roost quietly like most of our species. We’ve got drenched in thunderstorms, sunburnt (well, we sometimes have to go out in daylight) and even had Nilgiri langurs try to urinate on us from a great height. Our GPS messed up and eventually died in the middle of an acoustic transect, as we stood in the dark and howled at the gods of malfunctioning technology. We’ve been overwhelmed with awkward questions when going for anti-rabies shots, including being asked ‘where do you want the shot…hand or buttock’ in a room full of gawking strangers. And I won’t even go into our problems with the forest permits…except to wonder how we were meant to study bats with a permit that allowed us into the reserve from 6am to 6pm.

Climbing down to the harp traps
Climbing down to the harp traps

But yet there have been many highs as well. We’ve caught close to 200 bats, collected disgusting but scientifically fascinating parasites from over 100 of them and recorded many of their calls. We’ve also collected lots of rather malodourous bat faeces, which we can use to see what they’re eating. We’ve seen some lovely species, from the big, gentle fruit bats Rousettus leschenaultii to the funny little Rhinolophus lepidus with their yellow noseleaves. We’ve also enjoyed some beautiful country on our transect walks – when we could take a moment to look up from the acoustic detectors and recorders and gaze up at the fireflies flashing in the dark trees, silhouetted against the night sky. We’ve been privileged enough to watch families of elephants feed and sleep, to see a leopard cat look into our eyes from just a few metres away and to meet some truly wonderful people in the course of our work. Despite the many scars we’ve sustained, I want to leave you with another Hunter S. Thompson quote – ‘So we shall let the reader answer this question for himself: who is the happier man, he who has braved the storm of life and lived or he who has stayed securely on shore and merely existed?’

For further reading, here are some interesting links:

Alien in wonderland

Alien in wonderland

“Oh! So you have come all the way from Pulachi to Pollachi”, Sridhar asked me when he heard that I am from a place in Kolhapur district of Maharashtra called Pulachi Shiroli. Mesmerized by his sense of humour, a little dumb struck, I nodded, “Ya!”. The mere attraction of the Rainforest Restoration Program had brought me to the wonderful rainforests of the Anamalai Hills in the Western Ghats from the Forest Research Institute at the foothills of the Himalaya.

Valparai town surrounded with coffee and tea plantations, and the wonderful rainforests

Those were beautiful days in the Forest Research Institute in Dehradun, where I was studying for my M.Sc. degree. On one such beautiful winter evening, my friend Hari and I were sitting and chatting on the roof of our hostel, sipping hot tea and enjoying the beautiful snow-clad landscape of Mussoorie. The topic of discussion was nature conservation. It was Pavithra Sankaran’s article in April 2004 issue of Sanctuary Asia that brought our attention to rainforest restoration in the Anamalais. I felt that the programme was a ray of hope in conservation where we often hear of losing battles. With excited mind, I wrote to Divya Mudappa and Shankar Raman (Sridhar) about my willingness to work in Anamalais for my Masters’ dissertation. Fortunately, they accepted my request. For me, the dissertation was just a means of reaching the rainforest restoration programme.

As I met Divya – Sridhar in Valparai town located in the Anamalais, I realized that for the next three months I was going to be in this wonderful land with wonderful people. Still, things were not so easy and simple for me. Except for a craze for the restoration program and love for plants, I had not a single quality required for the ecological study I was about to begin. No basics in theory, no idea of study design, or stats, no knowledge of taxa other than plants and a very poor knowledge of English. With this bright background, I had landed up in Valparai!

Rainforests on the Valparai plateau, often fragmented and surrounded by alien plant species plantations such as coffee and tea, still support high biological diversity

The topic I chose for my dissertation was coffee invasion in rainforest fragments. The alien coffee plant was introduced here by the British for commercial plantations around the late nineteenth century. Two main species of coffee plant― Arabica coffee (Coffea arabica) and Robusta coffee (C. canephora)―have been cultivated in commercial plantations in this landscape. They are native to Africa. A recent study had observed that this alien plant had found its way into the rainforest fragments and was even regenerating by itself. And so I began my study to follow the trail of this alien to see how it had carved its way into the forest. It was also to be seen if this invasion was detrimental to the floral denizens of the forest.

TF and coffee edge

A rainforest fragment adjacent to the coffee plantation

As I was there, Sridhar advised me to go around and get an idea of the landscape as that would help me choose my study sites. So, I visited some of the rainforest fragments and restoration sites. One day with Divya and Anand, I was in Iyerpadi Top, a rainforest fragment, where planting was supposed to be undertaken in the coming monsoon. We were there with some field assistants, to clear invasive alien Lantana camara weeds on the site. As I had no specific work, Divya had asked me to go along and make a bird checklist of the site. My knowledge of birds was terrible but I couldn’t say No. I started to look for birds and made a list. After reaching back Divya asked me for the bird checklist. I uttered the first name, “Indian Drongo”, Divya turned back with a certain uneasiness on her face. She said, “Atul, there is no bird called an Indian Drongo”. [There are four other distinct species of drongos found in the rainforests around here (Ashy, Bronzed, Greater Racket-tailed, and Hair-crested Drongo) and two more in the drier tracts: Black Drongo and White-bellied Drongo.] My checklist stopped already. I was thinking, thank God I am working on plants… maybe Divya was thinking on the same lines, this guy deserves to work only on plants… nothing else.

After one month, I was heading back to my institute in Dehradun to attend the last semester. While I was on my way, someone had perfectly found out that I was indeed an alien to this land and I lost my bag with camera, clothes, and books.

elephants in tea

I got back to Valparai after finishing my semester and soon started gathering some data in the sites we had zeroed in on. Now, the problem was of communicating with field assistants! Somehow, I managed to mug up a few numbers unn, rend, moon…. along with some other Tamil words. But communicating with local people was also a unique experience. One day, I went to a shop and asked the shopkeeper for bread. He gave me a shaving blade. I realized, I should have asked for bredddu instead of bread.
The diversity in the rainforest fragments was exciting. I chanced to see several wild animals during data collection in these fragments. Watching the huge plants with astounding diversity was a thrilling experience. The time passed quickly and the data collection was over. I started writing up the work I had done but got stuck with making sense of the data I had just collected. Patiently, Sridhar sat me down and with his amazing teaching skills taught me the basics of the statistics.

Lion-tailed macaque in a rainforest fragment

My three months study was about to end. The analysis was showing that the alien coffee had become invasive in some of the rainforest fragments adjoining coffee plantations. This was partly due to the sheer proximity effect of the coffee plantation on spread of coffee seeds and also seed dispersal by wild animals into the rainforest fragments. Interestingly, between the two widely planted coffee varieties in this landscape, spread of Arabica coffee was related to disturbance with low level of invasion in the less disturbed forests. But Robusta coffee appeared more invasive and showed higher spread even in relatively undisturbed forest fragments, with negative impact on native flora. This was turned out to be a major point of concern from this study as many coffee estates have converted from Arabica to Robusta coffee in the Western Ghats (Research article).

Reflecting on my work, I was also struck by the thought that, in many ways, I was also alien to this landscape. However, those three months changed my way of life and thinking. Although coffee had made some negative impacts on the native plants there, I retreated from Valparai silently hoping that I had not made any negative impact on that fascinating landscape and people. But, after four years, I realize that, even if I had not intruded too much into Valparai, Valparai definitely had invaded my mind, and I love to retain this invasion forever.

சிறுத்தையும் நாமும்; யாருக்கு யார் எதிரி?

சிறுத்தையும் நாமும்; யாருக்கு யார் எதிரி?

Leopard on a tree
மரத்தின் மீதிருந்து நம்மை உற்றுநோக்கும் ஒரு அழகான சிறுத்தை (Photo Kalyan Varma)

அந்தி மாலைப்பொழுது, காயத்ரியும் அவளது தோழியும், தேயிலைத்தோட்டத்தின் வழியக கோயிலை நோக்கி நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரும் வால்பாறையிலுள்ள நடுநிலைப்பள்ளியில் படித்து 6ம் வகுப்பு படித்து வந்தனர். அம்மனுக்கு கூழ் ஊற்றுவதால் அதை வாங்கிவர இருவரையும் அவர்கள் வீட்டிலிருந்து அனுப்பிருந்தார்கள். கோயில், குடியிருப்புப்பகுதியிலிருந்து சுமார் ஒரு கீமீ தூரமிருக்கும். அப்போது நன்றாக இருட்டியிருந்தது. பேசிக்கொண்டே இருவரும் வளைந்து நெளிந்து சென்ற சாலையில் செல்கையில், திடீரென ஒரு சிறுத்தை அருகிலிருந்த தேயிலைப்புதரிலிருந்து பாய்ந்து காயத்ரியை கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கவ்வி இழுத்துச் சென்றது. காயத்ரியின் அலறல் கொஞ்ச நேரத்தில் நின்றுபோனது. சிறுத்தை காயத்ரியை இழுத்துச்சென்றதைக் கண்ட அவளது தோழி பயத்தால் கை கால் நடுங்க, பேசக்கூட முடியாமல் நின்றாள். சுமார் முக்கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு காயத்ரியின் உடலை அருகிலிருந்த ஓடையின் பக்கத்தில் கண்டெடுத்தனர்.

ஜுன்னார் – மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு கிராமம். கிருஷ்ணா அவன் வீட்டுக்கு முன்னே விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். மாலை ஏழு மணியிருக்கும். அவனது பாட்டி வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தாள். மெல்லிய காற்று வீட்டைச்சுற்றியுள்ள கரும்புத்தோட்டத்தினூடே வீசியது. சட்டென மின்வெட்டினால் எல்லா விளக்குகளும் அணைந்தது. நிலவு வெளிச்சத்தில் கிருஷ்ணா ஏதோ ஒரு உருவம் அவனை நோக்கி வருவதைக் கண்டான். பயத்தில் வேகமாக வீட்டை நோக்கி ஓட எத்தனிக்கையில் ஒரு சிறுத்தை அவனது காலை கவ்வியது. அலறல் சப்தம் கேட்ட அவனது பாட்டியும், அம்மாவும் கூக்குரலிட்டு அவனை நோக்கி ஓடிவந்தனர். சப்தம் கேட்ட அச்சிறுத்தை கிருஷ்ணாவை விட்டுவிட்டு வேகமாக விரைந்து கரும்புக்காட்டுக்குள் ஓடி மறைந்தது.

சிறுத்தைகள் மனிதர்களைத் தாக்குவதும், கொல்வதும் வால்பாறை மற்றும் ஜுன்னாரில் மட்டுமல்ல. இந்தியாவில் பல இடங்களில் இதைப்போன்ற சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. நடந்து கொண்டேயும் இருக்கிறது.

உத்தர்கண்ட் மாநிலத்தில் மட்டும் 2000த்திலிருந்து 2007 வரை சுமார் 200 க்கும் மேற்பட்டவர்கள் சிறுத்தையின் தாக்குதலுக்குள்ளாகியுள்ளதாக ஒரு ஆராய்ச்சி கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

  • இதற்கொல்லாம் காரணம் என்ன?
  • சிறுத்தைகள் காட்டைவிட்டு மனிதர்கள் வாழும் ஊருக்குள் வருவதேன்?
  • அவற்றின் எண்ணிக்கை பெருகிவிட்டதா?
  • மனிதர்கள் வாழுமிடத்தில் அவற்றிற்கு என்ன வேலை?
  • குடியிருப்புப்பகுதியில் அவை நடமாடுவது தெரிந்தால் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?
  • அவற்றை கூண்டு வைத்துப் பிடித்து வேறெங்காவது கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடுமா?

இக்கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலளிக்கும் முன் சிறுத்தைகளைப்பற்றியும் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.

சிறுத்தையின் குணாதியங்கள்

சிறுத்தைகள் கூச்ச சுபாவமுள்ள பிராணிகள். அவை பொதுவாக காட்டுப்பகுதிகளிலேயே சுற்றித்திரிந்து இரைதேடுகின்றன. மனிதர்கள் உள்ள பகுதிகளில் உலாவுவதை அவை பெரும்பாலும் தவிர்க்கின்றன.

ஒவ்வொரு சிறுத்தையும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள் சுற்றிஅலைந்து இரைதேடவும், தமது துணையை கண்டுகொள்ளவும் செய்கின்றன. இப்பரப்பு ஆண்சிறுத்தைக்கும் பெண் சிறுத்தைக்கும் வேறுபடும். இவை சுற்றித்திரியும் இடத்தின் எல்லையை தமது சிறுநீரால் குறிக்கின்றன. சிறுத்தைகள் பெரும்பாலும் தங்களது வாழிட எல்லைக்குள்ளேயே சுற்றி திரிகின்றன. ஒரு சிறுத்தை தனது வாழிட எல்லையைவிட்டு இடம்பெயர்ந்து செல்ல நேரிடின் அந்த இடத்தை வயதில் குறைந்த வேறோரு சிறுத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும்.

சிறுத்தை இந்தியா முழுவதும் பரவி காணப்படுகிறது. அடர்ந்த மழைக்காடுகளிலும், இலையுதிர் காடுகள், புதர்காடுகள், காட்டை ஒட்டிய கிராமப்புறங்களிலும், ஓரினப்பயிர்கள் மிகுந்துள்ள (காபி, தேயிலை, மற்ற விளைநிலங்கள்) இடங்களிலும் இவை சுற்றித்திரியும்.

ஆனால் காடுகள் அழிக்கப்பட்டதாலும், தொடர்ந்து அழிக்கப்பட்டு வருவதாலும் அவை வசிக்கும் இடம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

சிறுத்தையின் உணவு

சிறுத்தைகள் காட்டில் உள்ள மான்கள், காட்டுப்பன்றி, குரங்குகள் மற்றும் பறவைகளை வேட்டையாடி இரையாகக் கொள்கிறது. அவ்வப்போது, வனப்பகுதியின் அருகில் உள்ள மனிதர்கள் வசிக்குமிடங்களுக்குள் புகுந்து கால்நடைகள் மற்றும் தெரு நாயையும் இரையாகக் கொள்கிறது. இது மட்டுமல்லாமல், பூச்சிகள், எலி, தவளை முதலான சிறிய உயிரினங்களையும் உட்கொள்கிறது.

சிறுத்தையின் சில பிரதான இரை விலங்குகள்
சிறுத்தையின் சில பிரதான இரை விலங்குகள்

சில வேளைகளில் , மனிதர்களால் வீசி எறியப்படும் மாமிசக்கழிவுகளையும் (கோழி மற்றும் ஆட்டு இறைச்சிக்கடைகளிலிருந்து கழிவென வீசப்படும் கோழியின் இறக்கை, கால் தலை மற்றும் ஆட்டின் வயிற்றின் உட்பாகங்கள் முதலான), மருத்துவமனையிலிந்து தூக்கி எறியப்படும் மனித உடலின் சிறு பாகங்கள் (பிரசவத்தின் பின் கழிவென வீசப்படும் தொப்புள் கொடி முதலியவை) ஆகியவற்றையும் சிறுத்தைகள் அவ்வப்போது உட்கொள்கிறது.

இவ்வாறு பலதரப்பட்ட உணவுகளை உட்கொள்வதால் புலி, சிங்கம் போன்ற பெரிய மாமிச உண்ணிகளைப் போல பரந்த மனித இடையூறு இல்லாத காட்டுப்பகுதிகளில் மட்டுமே சிறுத்தைகள் வாழ்வதில்லை.

காடழிப்பு மற்றும் சிறுத்தைகளின் இரையை மனிதன் திருட்டு வேட்டையாடுவதால் அவற்றின் எண்ணிக்கை குறைந்து போகும்போது கால்நடைகளை பிடிக்க சிறுத்தைகள் ஊருக்குள் வருகின்றன. வேட்டையாடி தமது இரையைப் பிடிக்கமுடியாத, காயமடைந்த அல்லது மிகவும் வயது முதிர்ந்த சிறுத்தைகள் சிலவேளைகளில் மனிதர்களையும் தாக்குகின்றன.

சிறுத்தைகள் மனிதர்கள் வாழும் இடங்களில் பல காலமாகவே வாழ்ந்து வருகிறது. பெருகும் மக்கள் தொகை அதனோடு பெருகும் மனிதனின் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யும் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை, இதனால் சீரழியும் காட்டுப்பகுதி, காட்டினுள் போதிய மான், காட்டுப்பன்றி முதலான இரை உணவு இல்லாமல் போதல் ஆகிய காரணங்களினாலெயே சிறுத்தைகள் கால்நடைகளையோ, எதிர் பாராவிதமாக மனிதர்களையோ தாக்க நேரிடுகிறது. இதுவே சிறுத்தை-மனிதன் மோதலுக்கு வித்திடுகிறது.

சிறுத்தைகளை ஒரு இடத்திலிருந்து பிடித்து வேறு இடங்களில் விடுவிப்பதனால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடுமா?

மனிதர்களுக்கு ஊறுவிளைவிப்பவை எனக்கருதப்படும் சிறுத்தைகளை பொறிவைத்துப் பிடித்து வேறு இடங்களில் சென்று விடுவிப்பதால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடாது. மாறாக இது பிரச்சனையை மேலும் அதிகரிக்கும்.

இதற்கு முக்கியமாக 5 காரணங்களைக் கூறலாம்:

1. ஒரு இடத்திலிருந்து சிறுத்தையைப் பிடித்துவிட்டால் அச்சிறுத்தை உலவி வந்த பகுதியை வேறொரு சிறுத்தை (பெரும்பாலும் வயதில் குறைந்த சிறுத்தை) வந்து ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். இவ்வாறு பொறிவைத்து சிறுத்தைகளை பிடிப்பதால் அந்த இடத்தில் சிறுத்தைகளின் எண்ணிக்கை பெருகும் வாய்ப்புகள் அதிகம். உதாரணமாக மேற்கு மகாராஷ்டிராவில் ஓர் ஊரில் இவ்வறு சிறுத்தையை பொறிவைத்து பிடிக்கபட்ட பின்பும், கால்நடைகள் தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வந்தன. மேலும் தொடர்ந்து பல சிறுத்தைகள் பொறியில் சிக்கின.

2. இடம்பெயர்க்கப்பட்ட சிறுத்தை, அது விடுவிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அருகில் உள்ள ஊரிலும் சென்று கால்நடைகளையும், மனிதர்களையும் தாக்கக்கூடும்.  உதாரணமாக மகாராஷ்டிராவில் ஜுன்னார் எனும் ஊரில் பிடிக்கப்பட்டு, இரத்தினகிரி சரணாலயத்திற்கு இடம்பெயர்க்கப்பட்ட பெண் சிறுத்தை, அது விடுவிக்கப்பட்ட வனப்பகுதியின் அருகில் உள்ள ஊரிலுள்ள சிறுவனை தாக்கியது. _ அதே ஜுன்னார் வனப்பகுதியில் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பெண் சிறுத்தை சுமார் 200 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பாலுள்ள யாவல் சரணாலயத்தில் விடுவிக்கப்பட்டது. அச்சிறுத்தை தான் பிடிக்கப்பட்ட இடமான ஜுன்னார் வனப்பகுதியை நேக்கி சுமார் 90 கி.மீ பயணித்து வரும் வழியெல்லாம், மனிதர்களையும், கால்நடைகளையும் தாக்கிக்கொண்டே வந்தது. இந்த இடங்களிலிலெல்லாம் அதற்கு முன் சிறுத்தைகளால் எந்த ஒரு பிரச்சனையும் ஏற்பட்டதில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. _ ஜுன்னார் வனப்பகுதில் 2001 முதல் 2003 ஆண்டுவரை சுமார் ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் சிறுத்தைகளால் தாக்கப்பட்டனர். இந்தப் பகுதியில் இம்மூன்று ஆண்டுகளில் சுமார் 106 சிறுத்தைகள் தொடர்ந்து பிடிக்கப்பட்டன. மும்பையில் உள்ள சஞ்சய் காந்தி தேசியபூங்காவின் அருகில் அமைந்துள்ள பகுதிகளில் 2002 முதல் 2004 ஆண்டுவரை சுமார் 24 பேர் சிறுத்தைகளால் தாக்கப்பட்டனர். மேற்கு வங்கத்தின் ஒரு பகுதியில் 1990 முதல் 1997 ஆண்டுவரை சுமார் 121 பேர் தாக்கப்பட்டார்கள். குஜராத்தில் உள்ள கிர் தேசிய பூங்காவின் எல்லையை ஒட்டிய பகுதிதளில் 1990 முதல் 19999 வரை 27 மனிதர்கள் தாக்கப்பட்டனர். இந்த எல்லா இடங்களும் வனப்பகுதிக்கு அருகாமையில் அமைந்துள்ளது என்பதும், சுமார் பத்தாண்டுகளாக வேறு இடத்திலிருந்து கொண்டுவந்த சிறுத்தைகளை இவ்வனப்பகுதியில் விடுவிக்கப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் சிறுத்தை-மனிதர் மோதலைப்பற்றி பல ஆண்டுகளாக ஆரய்ச்சி செய்து கொண்டுள்ள உயிரியலாளர் வித்யா ஆத்ரேயா. இவரது ஆராய்ச்சியின் விளைவாக, சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் அதிகரிப்பதற்கும், சிறுத்தைகளை இடம்பெயரச்செய்வதற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது என அறியப்பட்டது.

3. சிறுத்தைகளை ஓரிடத்தில் பிடித்து வெகுதூரத்தில் விடுவித்தாலும் அவை தாம் பிடிக்கப்பட்ட பகுதியை நோக்கியே திரும்ப பயணிக்கும் என்பதற்கு பல சான்றுகள் உள்ளது.

4. சிறுத்தைகளை அவற்றிற்கு பழக்கப்படாத இடத்தில் விடுவிப்பதால் அவை பலவித தோல்லைகளுக்கு ஆளாகின்றன. அவை தாம் வாழ்ந்த இடத்தை நோக்கி பயணிக்கும் போது வழியில் பெரிய நீர்நிலையோ, மிகப்பரந்த வறண்ட நிலப்பகுதியோ, மனிதர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியோ இருப்பின், அவை வழிதெரியாமல் அவற்றின் பூர்வீகத்தை அடையமுடியாமல் வரும் வழியிலேயே ஏதோ ஒரு இடத்தில் தஞ்சம் புக நேரிடுகிறது. இது அப்பகுதியில் சிறுத்தை-மனிதர் மோதலுக்கு காரணமாக அமைகிறது.

5. பெரும்பாலும் சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் உள்ள இடங்களிலேயே பொறிவைத்து சிறுத்தை பிடிக்கப்படுகிறது. ஆயினும் மனிதர்களை தாக்கிய சிறுத்தைதான் அப்பொறியில் சிக்கியது என்பதற்கு எந்தவித ஆதாரமும் இருக்காது. ஒருவேளை பிடிபட்ட சிறுத்தை அதற்கு முன் கால்நடைகளையோ, மனிதர்களையோ தாக்கும் பண்பை பெற்றிருக்காவிடின், பிடிபட்டதால் ஏற்படும், மன உளைச்சல் மற்றும் காயங்களினாலும் அவை வாழ்ந்த இடத்தைவிட்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட இடங்களில் அவற்றை கொண்டு விடுவிப்பதாலும், அச்சிறுத்தை மனிதர்களையும், கால்நடைகளையும் தாக்கத்தொடங்குகிறது.

கூண்டில் சிக்கி காயமடைந்த சிறுத்தை (Photo: Kalyan Varma )
கூண்டில் சிக்கி காயமடைந்த சிறுத்தை (Photo: Kalyan Varma )

ஆக சிறுத்தைகளை இடம்பெயர்பதால் பிரச்சனையை நிரந்தரமாக தீர்க்கவே முடியாது. இவ்வாறு செய்வதால் சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் மேலும் தொடரவும், அதிகரிக்கவும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.

என்னதான் வழி?

இந்தியாவில் ஒரு நாளைக்கு நூற்றுக்கணக்கானோர் சாலை விபத்தில் பலியாகிறார்கள், விபத்துக்குள்ளாகிறார்கள், ஆண்டுக்கு சுமார் 35,000 பேர் வெறிநாய் கடித்து பலியாவதாக ஒரு குறிப்பு சொல்கிறது! ஆனால் சிறுத்தை மனிதனை எதிர் பாராவிதமாக தாக்கினாலோ, கொன்றாலோ அது மிகப்பெரிய செய்தியாக்கப்படுகிறது. உடனே சிறுத்தையை பிடிக்கும் படலமும் தொடங்கப்பட்டு விடுகிறது. மனிதர்களை மட்டுமே தொடர்ந்து குறிபார்த்து தாக்கும் சிறுத்தையை பிடிப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால் கால்நடையையோ, எதிர்பாராவிதமாக மனிதர்களைத் தாக்கும் சிறுத்தைகளை பிடிப்பதும், சிறுத்தை நடமாட்டம் இருப்பது தெரிந்த உடனேயே அதை கூண்டு வைத்துப் பிடிப்பதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் பிரச்சனைக்கு சிறுத்தை மட்டுமே காரணமாகாது. பிரச்சனை உள்ள இடத்தின் சூழலும் காரணமாக இருக்கலாம். சிறுத்தை-மனிதர் மோதல் உள்ள பகுதிகளில் தெருநாய்களை ஒடுக்கியும், மாமிச மற்றும் மருத்துவ கழிவுளை உடனுக்குடன் அகற்றியும், கால்நடைகளை பாதுகாப்பான இடத்தில் வைப்பதன் மூலமாகவும், சிறுத்தைகளினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை வெகுவாக குறைக்கமுடியும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலமாகவே, இப்பிரச்சனைக்கு நீண்டகால தீர்வைக் காணமுடியும்.

இது மட்டுமல்ல, சிறுத்தைகள் நடமாடும் பகுதியில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறையும், மனநிலையும் மாற வேண்டும். சிறு குழந்தைகளை இரவு நேரங்களில் தனியே வெளியில் அனுப்புவதை தவிர்க்கவேண்டும். பெரியோர்கள் இரவில் தனியே செல்லும் போது கைவிளக்கை (டார்ச்) எடுத்துச் செல்லும் பழக்கத்தை பின்பற்ற வேண்டும். வீட்டின் அருகாமையில் புதர் மண்டிக்கிடப்பின் அவற்றை அகற்றி சுத்தப்படுத்த வேண்டும். மாமிசக் கழிவுகளை அதிக அளவில் வீட்டின் அருகாமையில் கொட்டுவதை தவிர்க்கவேண்டும். கால்நடைகள் மற்றும் கோழிகள் இருப்பின் இரவில் அவற்றை வீட்டைவிட்டு சற்று தொலைவில் பாதுகாப்பான மூடிய கொட்டகைக்குள் வைத்து அடைக்க வேண்டும். நாய், பூனை போன்ற வளர்ப்புப் பிராணிகள் வைத்திருப்பதை கூடுமானவரை தவர்க்கலாம், அப்படி இருப்பின் அவற்றை இரவில் பாதுகாப்பான இடங்களில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் சாலையைக்கடக்கும் போது இருபுறமும் பார்த்து வாகனங்கள் ஏதேனு வருகிறதா என கவனித்த பின்னரே நடக்க ஆரம்பிக்கிறோம். அது போலவே, சிறுத்தை உலவும் பகுதிகளிலும் தகுந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

உயிர்ச்சேதம் ஈடு செய்ய முடியாதது. அதிலும் சிறு குழந்தைகளாக இருப்பின் சோகம் பண்மடங்கு அதிகமாக இருக்கும். அப்போது கோபமும் அதிகமாகும், இது இயற்கையே. உடனடியாக ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்பதால், வனத்துறையினரிடம் சென்று முறையிடுகிறோம். அவர்களும் மக்களின் ஆவேசத்தின் முன்னும், உயரதிகாரிகள் மற்றும் பொதுச்சேவையில் முக்கியப்பொறுப்பு வகிப்பவர்களின் உந்துதலுக்கிணங்க கூண்டு வைத்து சிறுத்தையை பிடித்து வேறு இடத்தில் கொண்டுபோய் விடுகின்றனர். முன்பு சொன்னதுபோல் இவ்வாறு செய்வதால் இப்பிரச்சனை அதிகரிக்குமே தவிர முடிவு பெறாது.

மனித உயிர்ச்சேதம் ஒரு புறமிருக்க ஏழை விவசாயின் அல்லது கால்நடையையே வாழ்வாதாரமாகக்கொண்டவர்களின் மாட்டையோ, ஆட்டையோ சிறுத்தை கொன்றுவிடின் அவர்களின் வாழ்வு பாதிக்கப்படுகிறது. சில வேளைகளில் கொல்லப்பட்ட கால்நடை நமக்கு தென்படின் அதை பூமியில் புதைப்பதோ, அப்புறப்படுத்துவதோ கூடாது. கொல்லப்பட்ட கால்நடைஅச்சிறுத்தையின் உணவு என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.  அவ்வாறு சிறுத்தையின் உணவை தட்டிப்பறிபதால் எப்பயனும் இல்லை, இது பசியுடனிருக்கும் சிறுத்தையை மேலும் பசிகொள்ளச்செய்து வேறெங்காவது சென்று வேறு கால்நடையை தாக்கிக் கொல்லும். ஆக கொல்லப்பட்ட கால்நடையை பார்த்த இடத்திலேயே விட்டுவிடுவதே நல்லது.

சிறுத்தை இவ்வாறு மனிதர்களை தாக்கினாலோ அல்லது கொன்றாலோ உடனடியாக நாம் பழிபோடுவது வனத்துறையினரின் மேல்தான். இது கிட்டத்தட்ட நாம் வீட்டில் களவு போனால் காவல்துறை அதிகாரிகளை குற்றம்சாற்றுவதற்குச் சமம்.

இது வனத்துறை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனை மட்டும் இல்லை. பல அரசுத்துறைகள் கூட்டாக செயல்பட்டால்தான் இதற்கு நிரந்தரத்தீர்வு காணமுடியும். சிறுத்தை தாக்குதலுக்குட்பட்ட பகுதிகளில் சிறுத்தைகளின் பண்புகள், நடமாட்டம் அதன் முக்கிய இரைவிலங்குகளின் எண்ணிக்கை குறித்த ஆராய்ச்சிகள் ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும். ஒரு வேளை சிறுத்தையை பிடிக்க நேரிடின் அவற்றிற்கு காயம் ஏற்படாத வண்ணம் சிறந்த முறையில் கையாள, வனத்துறையினர், கால்நடை மற்றும் வனஉயிர் மருத்துவர்களுக்கு தகுந்த பயிற்சியளிக்கப்டவேண்டும். வெகுசன ஊடகங்கள் சிறுத்தைகளை, மக்களை கொல்ல வந்த கொடூர மிருகமாக சித்தரித்து மிகைப்படுத்தாமல்,  பிரச்சனையை உணர்ந்து பொறுப்புடன் செய்தியை வெளியிடவேண்டும். சிறுத்தைகள் நடமாடும் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கும் தகுந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவேண்டும். இயற்கை பாதுகாப்பு மற்றும் காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடும் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் இதில் பெரும்பங்கு வகிக்கவேண்டும். இவையனைத்தையும் கடைபிடித்தலே சிறுத்தை மனிதர்கள் மோதலை கட்டுப்படுத்த சிறந்த வழியாகும்.

இந்தக் கட்டுரை பூவுலகு (சுற்றுச்சூழல் இதழ்) மாத இதழில் (September 2010) வெளியானது. இக்கட்டுரையை இங்கு தரவிறக்கம் செய்துகொள்ளலாம் (PDF).